Wie dacht dat de verkiezingen van 7 juni een scheiding der geesten in ons land hebben ingeluid heeft het, u leest wel eens meer de LSP-site, verkeerd voor. Er was drama: Philip Dewinter die volhield dat het VB eindelijk de tweede partij van Vlaanderen, en dus ook van België nemen we aan, was geworden. Een overwinning in de nederlaag, zo sprak de Leider! Er was nieuw acteertalent: de patronale crooner Kris Peeters die een aangrijpende vertolking van Moeder Theresa neerzette. Terwijl we natuurlijk allemaal weten dat hij als een bedenkelijke huisvader zal besparen. Maar mooi geacteerd was het wel. Hollywood wenkt, niet alleen voor Jean-Claude Van Damme, the muscles from Brussels. Nu ook voor minister-president Peeters, the Al Pacino from Puurs. (doorrookte sigarenstem) "I just hope the workers didn't notice my bank account, Luke Cortebeeck. Or we're in deep trouble."
Er was in deze verkiezingscampagne ook tragiek: Caroline Gennez die de geboorte van het olifantje Kai-Mook - klinkt als een baby van loftsocialisten op het Antwerpse Zuid - in de Zoo vierde met een loeiende huilbui. De flamingo's - ook roze net als de SP.a, maar nog geen Generatiepact gewoon - stortten zich pardoes met een ijl gekrijs van het rotsgesteente. Paniek brak los op de SP.a-familiedag. Bruno'tje Tobback beet zich vast in de kuiten van vader Tobback. Maya Detiège greep ijlings naar de hand van moederlief, Leona. Patrick Janssens, daarentegen, klampte zich nog liever vast aan een afzichtelijke koalabeer dan aan Leona Detiège! Hele politieke dynastieën stonden al snel op instorten. Tot Frank Vandenbroucke, koelbloedig, op de hem bekende wijze ingreep en op de onwillige flamingo's toestapte: "Activeren, die luiaards, dat is wat ik zeg. Ik heb hier nog een jobaanbieding van 1000 euro, net genoeg om intellectueel-spiritueel van te kunnen leven!" De brute statistieken misten op deze arme beestjes helaas hun uitwerking. Weinig praat (tegen de burgerij) - 1,5 miljoen armen is het resultaat.
Maar daarmee stopte Vandenbroucke niet. Hij stond nog steeds in de Zoo, lang nadat de voltallige SP.a-familiedag (ook de gevaarlijke Tobbackposse) zijn biezen had gepakt, om even te verwijlen bij het olifantenjong Kai-Mook, de sympathieke viervoeter. Kai-Mook, bedacht de superslimme Vandenbroucke, terwijl hij het jong - op zoek naar inspiratie voor een hervormde welvaartstaat - strak aankeek, is een zeer merkwaardige naam. KM, dezelfde beginletters als Karl Marx. Zo viel het Vandenbroucke onwillekeurig te binnen. Er verscheen een grimas om zijn mond. Zelfs de simpele herinnering aan strijd tussen arbeid en kapitaal scheen hem ongepast toe. Zijn we niet allemaal rationele wezens? Kai-Mook, die het leed van zijn nieuwe speelkameraadje had opgemerkt, verslikte zich ei zo na in een struik. Gelukkig herpakte het jong, schuddend met zijn schattige kopje, zich snel en het kieperde er, met een fikse slurfslag, nog een stuk of wat worteltjes achteraan.
De confrontatie met Kai-Mook begon voor Vandenbroucke nu uit te draaien op een confrontatie met zijn linkse jeugd (vooraleer hij aan het activeren, liberaliseren en privatiseren was geslagen). Hij verwenste het olifantenjong. "Wetenschappelijk socialisme, bweeuk! Zoiets kan niet bestaan! Ik heb het grondig onderzocht en het houdt geen steek. Doctrinaire stellinkjes allemaal! Zoals Caroline zei: het socialisme is een geëvolueerd liberalisme. Voilà. Grondig saneren is wat me moeten doen." Het olifantenjong was niet onder de indruk. Het sprak, onderwijl op een sappig worteltje knabbelend: "Maar Frank, wind je niet zo op. De economische groei onder het kapitalisme is sinds de jaren '70 stelselmatig gestagneerd, terwijl de schuldenbergen toenamen. Overaccumulatie. De investeringen verlaagden, de winstvoet werd slechts deels hersteld door verhoogde uitbuiting van de arbeidersklasse. Jouw vroegere achterban, weet je wel. De val van het stalinisme? Slechts een schijnoverwinning van het kapitaal. Dalende tendens van de winstvoet. Creatie van ongeziene bergen fictief kapitaal om de crisis uit te rekken en voor ons uit te schuiven. Op basis van wat? Krediet. Waarden die niet in de productie zijn gecreëerd, Frank. En het totaal van alle waarden moet uiteindelijk gelijk zijn aan het totaal van alle prijzen." Kai-Mook keek de verbouwereerde SP.a-theoreticus van achter de tralies, uit zijn ooghoeken, schuin aan. "Ik... Ik wist niet dat er nog materialisten waren onder de olifanten," sprak Vandenbroucke. "Zo... zo oubollig! Ze zouden je best een struik minder mogen geven, en wat meer mogen activeren."
Waarop Kai-Mook, de trots van Antwerpen, onvermoeibaar vervolgde: "Ik heb zin in nog een worteltje. En bovendien: de arbeidersklasse heeft nood aan een eigen partij. Wat doen die vakbondsleiders van het ABVV hier nog op de familiedag van een verburgerlijkte partij? Ik vraag mij dat serieus af. De achteruitgang begeleiden? Mijn oor - en dat is groot, vriend! Socialisten gaan niet naar de Zoo, en zeker niet voor een politieke marketingmeeting. Neen, ze organiseren zich in hun volkshuis, hun wijk, hun bedrijf als klasse. Niet als eendagstoerist met een diploma van Oxbridge en een abonnement op The Economist. En kom ons binnenkort niet vertellen dat 'je jezelf bezighoort, als je Bart De Wever over de staatshervorming hoort praten'. Dat ik het niet in zo'n verfrommeld stuk gazet moet vernemen, hé kameraad?"
Jammer dat Frank Vandenbroucke zo'n koppigaard is en zelden of nooit goede raad van een ander aanneemt. Zelfs niet van zijn, en ons, nieuwe olifantenvriendje, Kai-Mook.
(pd)
dinsdag, juni 16, 2009
dinsdag, mei 05, 2009
Stemtest
De komende weken zal u als onschuldige kiezer weer om de oren worden geslagen met Stemtesten allerhande. In kranten, op TV, bij de bakker als u croissants denkt te gaan halen: om de haverklap zal men u willen melden welke traditionele partij het best bij uw schoenen, dan wel uw politieke overtuiging past. Bij wijze van tegengif tegen al die opdringerige meningen en meninkjes die wat alle partijen delen - de neoliberale afbraakpolitiek - glansrijk buiten schot laten, presenteren we hieronder onze eigen Stemtest. Be hip or be Siegfried Bracke! Een tussenweg kennen we, jammer maar helaas, vooralsnog niet.
Tel al de punten bij uw antwoorden samen en voilà: uw stemadvies staat in de sterren geschreven.
Onze Stemtestvragen:
1/ Waarom moet er volgens u worden genationaliseerd?
a) Nationaliseren? De vrije markt is nog niet vrij genoeg! Dat is het probleem.
b) Om later terug te kunnen privatiseren: wij krijgen daar niet genoeg van.
c) Om onze jobs te redden, onder democratische controle van de arbeiders.
d) Omdat de Walen niet willen werken en ze ons hun cultuur van luiheid willen opdringen.
e) Om de banken te redden van het neoliberalisme, maar al de rest niet.
a = 10 ; b = 10 ; c = 25 ; d = 5 ; e = 15
2/ Werkloosheid:
De economische crisis zorgt voor een reeks van massaontslagen. Hoe kunnen we de werkgelegenheid verdedigen?
a) Door de lonen van de arbeiders nog verder te laten zakken, en zo de toplonen van de managers competitief te houden.
b) 1 miljoen migranten, 1 miljoen werklozen. Het is de schuld van Allah en zijn profeet dat de bazen herstructureren.
c) Door geld te geven aan de bedrijven dat er voor de arbeiders nooit was.
d) Door op te komen voor een 32-urenweek, met loonbehoud en bijkomende aanwervingen.
a = 10 ; b = 5 ; c = 10 ; d = 20
3/ Gezondheidszorg:
Met hoeveel % mag het aantal ziekenhuisbedden, volgens u, gemiddeld groeien de komende jaren?
a) Het aantal ziekenhuisbedden mag niet groeien: kunnen de patiënten niet met twee in één bed gaan liggen? Dat bespaart ook op de verwarming.
b) Het aantal ziekenhuisbedden mag niet sneller groeien dan de economie: als de economie met 3% krimpt, moeten we 3% van de ziekenhuisbedden wegsaneren.
c) Laat de rijken voor onze ziekenhuisbedden betalen.
d) De regering moet een offerte uitschrijven om de goedkoopste kapitalist te vinden, ook al is dat een louche Chinees die zijn arbeiders onderbetaald.
a = 5 ; b = 5 ; c = 20 ; d = 10
4/ Hoe belangrijk vindt u het om na de verkiezingen een "grote staatshervorming" door te voeren?
a) Hoe sneller de sociale zekerheid gesplitst wordt, hoe beter. We moeten de armoede democratischer verdelen.
b) Het vergt slechts 5 minuten politieke moed om de sociale zekerheid te splitsen. 5 minuten!
c) Ik ben tegen elke splitsing van de sociale zekerheid. Voor een herfinanciering door het stopzetten van de lastenverlagingen aan de patroons en de strijd tegen fiscale fraude.
d) Het arbeidsmarktbeleid moet worden gesplitst omdat werkloos zijn helemaal anders aanvoelt in Vlaanderen dan in Wallonië.
a = 5 ; b = 5 ; c = 20 ; d = 10
5/ Internationale politiek:
Moet het Belgische leger tussenkomen om de Afghaanse regering te ondersteunen?
a) Ja, als ze hun geweren kunnen vinden.
b) Ja, tegen de islam is een gewapend bestuur nodig - zoals in de jaren '30.
c) Nee, de onderdrukten in Afghanistan moeten zich zelf organiseren, tegen kapitalisme en islam-fundamentalisme, gesteund door de internationale arbeidersbeweging.
d) Nee, dat stond niet in de omschrijving van de missie. Ze mogen alleen de andere imperialisten helpen vechten, maar moeten zelf pacifist blijven.
a = 10 ; b = 5 ; c = 20 ; d = 15
6/ Onderwijs:
Als er te weinig middelen zijn om degelijk en kwaliteitsvol onderwijs te voorzien dan moet:
a) de competitie tussen de verschillende onderwijsinstellingen sterker worden georganiseerd
b) men de middelen voor onderwijs opnieuw optrekken tot 7% van het BBP
c) moeten de Walen minder middelen krijgen dan de Vlamingen. Kennis is macht.
d) het onderwijs zoveel mogelijk worden geprivatiseerd, zodat alleen de rijken nog kunnen doen alsof ze slim zijn
a = 10 ; b = 20 ; c = 5 ; d = 10
7/ Het neoliberalisme zit in een zware ideologische crisis. Welke grote denker heeft de huidige ontwikkelingen het best voorzien?
a) Karl Marx, met zijn theorie over de uitbuiting en de overproductiecrisis van het kapitalisme
b) J.M. Keynes, met zijn theorie over de vraagstimulering in tijden van economische crisis
c) Pater Versteylen, met zijn theorie dat we Anders Moeten Gaan Leven en minder consumeren - consuminderen
d) Adam Smith, met zijn theorie van de onzichtbare hand van de markt, die ook het geld van de loontrekkenden steeds meer onzichtbaar maakt
a = 20 ; b = 10 ; c = 10 ; d = 5
8/ Cultuur:
Tot welke cultuur behoort de kapitalist André Leysen?
a) De Vlaamse cultuur van hard werken en zwijgen
b) De Vlaamse cultuur van hard werken, zwijgen en fout zijn in de oorlog
c) De Belgische cultuur van compromissen, behalve als het over de winsten gaat want daar moet je afblijven
d) De vreemde cultuur van veel profiteren op de kap van de arbeiders en kleine bedienden, die alle rijkdom voortbrengen
a = 5 ; b = 5 ; c = 10 ; d = 20
9/ Media:
Wat is uw favoriete krant of magazine?
a) 't Pallieterke, omwille van de familieportretten van nazicollaborateurs
b) P-Magazine, omwille van de interviews
c) Socialistisch Links, omwille van mijn materiële belangen
d) De Morgen, omwille van de standpunten van Yves Desmet
a = 5 ; b = 10 ; c = 25 ; d = 15
10/ Zou u een privédetective inhuren om liberale politici, zoals Karel De Gucht, te schaduwen?
a) Nee, ik zou daarvoor de volksmassa's organiseren in een nieuwe arbeiderspartij
b) Nee, ik zou de RVA daar op afsturen en hen laten bewijzen dat ze werken
c) Ja, ik ben Jean-Marie Dedecker. Zoek je boel, vriend? Ik ga vechten, hé.
d) Nee, ik ga ervan uit dat liberalen ook een slachtoffer zijn van de crisis
a = 25 ; b = 15 ; c = 5 ; d = 10
Punten:
- Van 150 tot 215: LSP
- Van 100 tot 150: SP.a of Groen
- Van 75 tot 100: CD&V of Open VLD
- Van 50 tot 75: Vlaams Belang of LDD
Tel al de punten bij uw antwoorden samen en voilà: uw stemadvies staat in de sterren geschreven.
Onze Stemtestvragen:
1/ Waarom moet er volgens u worden genationaliseerd?
a) Nationaliseren? De vrije markt is nog niet vrij genoeg! Dat is het probleem.
b) Om later terug te kunnen privatiseren: wij krijgen daar niet genoeg van.
c) Om onze jobs te redden, onder democratische controle van de arbeiders.
d) Omdat de Walen niet willen werken en ze ons hun cultuur van luiheid willen opdringen.
e) Om de banken te redden van het neoliberalisme, maar al de rest niet.
a = 10 ; b = 10 ; c = 25 ; d = 5 ; e = 15
2/ Werkloosheid:
De economische crisis zorgt voor een reeks van massaontslagen. Hoe kunnen we de werkgelegenheid verdedigen?
a) Door de lonen van de arbeiders nog verder te laten zakken, en zo de toplonen van de managers competitief te houden.
b) 1 miljoen migranten, 1 miljoen werklozen. Het is de schuld van Allah en zijn profeet dat de bazen herstructureren.
c) Door geld te geven aan de bedrijven dat er voor de arbeiders nooit was.
d) Door op te komen voor een 32-urenweek, met loonbehoud en bijkomende aanwervingen.
a = 10 ; b = 5 ; c = 10 ; d = 20
3/ Gezondheidszorg:
Met hoeveel % mag het aantal ziekenhuisbedden, volgens u, gemiddeld groeien de komende jaren?
a) Het aantal ziekenhuisbedden mag niet groeien: kunnen de patiënten niet met twee in één bed gaan liggen? Dat bespaart ook op de verwarming.
b) Het aantal ziekenhuisbedden mag niet sneller groeien dan de economie: als de economie met 3% krimpt, moeten we 3% van de ziekenhuisbedden wegsaneren.
c) Laat de rijken voor onze ziekenhuisbedden betalen.
d) De regering moet een offerte uitschrijven om de goedkoopste kapitalist te vinden, ook al is dat een louche Chinees die zijn arbeiders onderbetaald.
a = 5 ; b = 5 ; c = 20 ; d = 10
4/ Hoe belangrijk vindt u het om na de verkiezingen een "grote staatshervorming" door te voeren?
a) Hoe sneller de sociale zekerheid gesplitst wordt, hoe beter. We moeten de armoede democratischer verdelen.
b) Het vergt slechts 5 minuten politieke moed om de sociale zekerheid te splitsen. 5 minuten!
c) Ik ben tegen elke splitsing van de sociale zekerheid. Voor een herfinanciering door het stopzetten van de lastenverlagingen aan de patroons en de strijd tegen fiscale fraude.
d) Het arbeidsmarktbeleid moet worden gesplitst omdat werkloos zijn helemaal anders aanvoelt in Vlaanderen dan in Wallonië.
a = 5 ; b = 5 ; c = 20 ; d = 10
5/ Internationale politiek:
Moet het Belgische leger tussenkomen om de Afghaanse regering te ondersteunen?
a) Ja, als ze hun geweren kunnen vinden.
b) Ja, tegen de islam is een gewapend bestuur nodig - zoals in de jaren '30.
c) Nee, de onderdrukten in Afghanistan moeten zich zelf organiseren, tegen kapitalisme en islam-fundamentalisme, gesteund door de internationale arbeidersbeweging.
d) Nee, dat stond niet in de omschrijving van de missie. Ze mogen alleen de andere imperialisten helpen vechten, maar moeten zelf pacifist blijven.
a = 10 ; b = 5 ; c = 20 ; d = 15
6/ Onderwijs:
Als er te weinig middelen zijn om degelijk en kwaliteitsvol onderwijs te voorzien dan moet:
a) de competitie tussen de verschillende onderwijsinstellingen sterker worden georganiseerd
b) men de middelen voor onderwijs opnieuw optrekken tot 7% van het BBP
c) moeten de Walen minder middelen krijgen dan de Vlamingen. Kennis is macht.
d) het onderwijs zoveel mogelijk worden geprivatiseerd, zodat alleen de rijken nog kunnen doen alsof ze slim zijn
a = 10 ; b = 20 ; c = 5 ; d = 10
7/ Het neoliberalisme zit in een zware ideologische crisis. Welke grote denker heeft de huidige ontwikkelingen het best voorzien?
a) Karl Marx, met zijn theorie over de uitbuiting en de overproductiecrisis van het kapitalisme
b) J.M. Keynes, met zijn theorie over de vraagstimulering in tijden van economische crisis
c) Pater Versteylen, met zijn theorie dat we Anders Moeten Gaan Leven en minder consumeren - consuminderen
d) Adam Smith, met zijn theorie van de onzichtbare hand van de markt, die ook het geld van de loontrekkenden steeds meer onzichtbaar maakt
a = 20 ; b = 10 ; c = 10 ; d = 5
8/ Cultuur:
Tot welke cultuur behoort de kapitalist André Leysen?
a) De Vlaamse cultuur van hard werken en zwijgen
b) De Vlaamse cultuur van hard werken, zwijgen en fout zijn in de oorlog
c) De Belgische cultuur van compromissen, behalve als het over de winsten gaat want daar moet je afblijven
d) De vreemde cultuur van veel profiteren op de kap van de arbeiders en kleine bedienden, die alle rijkdom voortbrengen
a = 5 ; b = 5 ; c = 10 ; d = 20
9/ Media:
Wat is uw favoriete krant of magazine?
a) 't Pallieterke, omwille van de familieportretten van nazicollaborateurs
b) P-Magazine, omwille van de interviews
c) Socialistisch Links, omwille van mijn materiële belangen
d) De Morgen, omwille van de standpunten van Yves Desmet
a = 5 ; b = 10 ; c = 25 ; d = 15
10/ Zou u een privédetective inhuren om liberale politici, zoals Karel De Gucht, te schaduwen?
a) Nee, ik zou daarvoor de volksmassa's organiseren in een nieuwe arbeiderspartij
b) Nee, ik zou de RVA daar op afsturen en hen laten bewijzen dat ze werken
c) Ja, ik ben Jean-Marie Dedecker. Zoek je boel, vriend? Ik ga vechten, hé.
d) Nee, ik ga ervan uit dat liberalen ook een slachtoffer zijn van de crisis
a = 25 ; b = 15 ; c = 5 ; d = 10
Punten:
- Van 150 tot 215: LSP
- Van 100 tot 150: SP.a of Groen
- Van 75 tot 100: CD&V of Open VLD
- Van 50 tot 75: Vlaams Belang of LDD
donderdag, april 02, 2009
De terugkeer van Freek Gordijn in de vaderlandse politiek
Freek Gordijn - ex-premier, gewezen miniatuurschilder, wijnliefhebber en postzegelverzamelaar - maakt na een jaar van politieke stilte en bezinning weer zijn opwachting in de Belgische politiek. Echt onverwacht komt de terugkeer van Gordijn in de schijnwerpers niet. Reeds wekenlang gonsde het in zijn eigen partij, Open TBC, van de geruchten over een meesterzet om CD&V-boegbeeld Kris Peeters van het politieke toneel - hoofd vooruit - in de coulissen te duwen.
Een partijgenoot windt er geen doekjes om: "Gordijn steekt kop en schouder boven Peeters uit, die man heeft gewoon cultuur, leest ook boeken... En hij kent iets van de laatste trends in de haute couture, wat onze vrouwelijke kiezers tussen de 35 en 65 aanspreekt. De man kan als geen ander een campagne naar zijn hand zetten. Als je het breed hebt, moet je het breed laten hangen. En dat talent heeft Gordijn nu eenmaal in zich. Onmiskenbaar, zelfs zijn tegenstanders moeten dat toegeven." Aldus de partijgenoot die anoniem wenste te blijven, maar komende zaterdag foto's van zichzelf laat nemen naast een levensgrote versie van Lolsmurf op de markt van Deinze. "Ook Knutselsmurf zal weer van de partij zijn, om ons standpunt over de bankencrisis toe te lichten," aldus de anonieme partijbron. "Liberalen zijn altijd sociaal geweest, en Knutselsmurf zal daaromtrent geen twijfel laten bestaan. In het echte leven werkt hij overigens als interimkracht bij De Post. (lacht)"
Freek Gordijn begon zijn mediaoffensief donderdag laatstleden aan de Gentse universiteit, waar hij zich tijdens een debat liet interviewen door 5 journalisten van de VRT en een multifunctionele staande lamp. De staande lamp stelde de ex-premier uiteindelijk nog de meest kritische vragen, zoals: "Is Europa voor u hetzelfde als de Heilige Drievuldigheid voor een gelovige katholiek?" Of: "Gaat een liberaal naar de hemel of naar Europa?" En verder: "Als u Europa zou moeten vergelijken met een vrouw, zou ze dan eerder Margaret Thatcher of Patricia Ceyssens zijn? Of toch een kruising van beiden?" Of het accent verleggend: "Hoe multi-etnisch zijn de nieuwe asielvoorstellen van uw partijgenote Annemie Tortelboom eigenlijk? Vindt u ook dat asielzoekers binnen een jaar werk moeten hebben, of anders door de politie op een vliegtuig naar hun land van herkomst moeten worden gezet? Verdeel en heers, maar dan op Belgisch niveau?"
Niet alleen omtrent Europa toonde Freek Gordijn zich een losjes over de zetel gedrapeerde visionair. Maandag jongstleden was het liberale boegbeeld ook te gast in het cultuurprogramma Klux op Canvas. Naast het Smurfenlied, een diepblauwe klassieker in tijden van financiële crisis, toonde de ex-premier zich tevens een fan van de operadiva Maria Callas en de jazzlegende Ella Fitzgerald. "Als ik aan Callas denk, vergeet ik onmiddellijk die 100.000 werklozen die er dit jaar zullen bijkomen." "O," wist presentator Klux Janssen daar wonderlijk gevat aan toe te voegen.
Qua literaire voorkeuren liet Gordijn de woorden "Het Verdriet van België" enkele keren vallen. Soms ook in omgekeerde volgorde. Het "België van Verdriet". Merkwaardig genoeg vroeg de presentator, ondertussen de Klux enigszins kwijt, niet of Het Verdriet van België tevens de inspiratie voor zijn Vierde Burgermanifest was geweest. "Wel Klux als je veel schrijft, zoals ik, raak je soms de tel kwijt." Inmiddels werd het tijd voor de podiumkunsten, waar de presentator niet het laatste Open VLD-congres mee bedoelde. De ex-premier had, in tegenstelling tot de banken, weinig stimulans nodig. "Als ik aan ballet denk - en dan het échte ballet en niet wat ik zelf voor de spiegel doe - dan denk ik in de eerste plaats aan het Zwanenmeer. Fantastisch is dat. Vooral de zwanen dan. Of je denkt dan toch dat dat zwanen zijn. Begrijp je wel? Ja, kunst doet zoiets met een mens. Alleen de privatisering van de post, de elektriciteit en de spoorwegen kan die creatieve chaos voor mij evenaren."
De gewezen regeringsleider was ook een fervent lezer van Mario Vargas Costa, de minder bekende broer van Mario Vargas Llosa. "Minder bekend, maar volgens mij even goed als zijn broer. Indien niet beter. Ik voel mij ook een beetje schrijver in de politiek, weet u. Het is voor mij beiden even belangrijk." Waarop Klux Janssen weer, zijn à propos ondertussen herwinnend: "Mario Vargas Costa lezen, is dat voor u als culturele ervaring de gelijke van op een zwoele, zilte zomeravond in het schijnsel van de Berliner Allee oraal bevredigd worden door een hoertje met zwarte visnetkousen en de air van Annemie Nuyts op speed?" De ex-premier kon niets anders dan volmondig ja antwoorden op die vraag. Het was tenslotte een kunstprogramma en niet iets over vrouwen- of arbeidersemancipatie, waar liberalen van zijn soort nochtans ook interessante standpunten over koesteren.
Maar over de bloemetjes, de bijtjes en andere delicate onderwerpen moest Kathleen Cools, wederom van Canvas en andere meerwaardezoekers, Gordijn nog in de diepte ondervragen. Voor minder dan 300 onderbrekingen per minuut zal Cools ook deze keer niet willen gaan, vrezen wij. Van een come back gesproken... Laat maar komen, die verkiezingen.
(pd)
Een partijgenoot windt er geen doekjes om: "Gordijn steekt kop en schouder boven Peeters uit, die man heeft gewoon cultuur, leest ook boeken... En hij kent iets van de laatste trends in de haute couture, wat onze vrouwelijke kiezers tussen de 35 en 65 aanspreekt. De man kan als geen ander een campagne naar zijn hand zetten. Als je het breed hebt, moet je het breed laten hangen. En dat talent heeft Gordijn nu eenmaal in zich. Onmiskenbaar, zelfs zijn tegenstanders moeten dat toegeven." Aldus de partijgenoot die anoniem wenste te blijven, maar komende zaterdag foto's van zichzelf laat nemen naast een levensgrote versie van Lolsmurf op de markt van Deinze. "Ook Knutselsmurf zal weer van de partij zijn, om ons standpunt over de bankencrisis toe te lichten," aldus de anonieme partijbron. "Liberalen zijn altijd sociaal geweest, en Knutselsmurf zal daaromtrent geen twijfel laten bestaan. In het echte leven werkt hij overigens als interimkracht bij De Post. (lacht)"
Freek Gordijn begon zijn mediaoffensief donderdag laatstleden aan de Gentse universiteit, waar hij zich tijdens een debat liet interviewen door 5 journalisten van de VRT en een multifunctionele staande lamp. De staande lamp stelde de ex-premier uiteindelijk nog de meest kritische vragen, zoals: "Is Europa voor u hetzelfde als de Heilige Drievuldigheid voor een gelovige katholiek?" Of: "Gaat een liberaal naar de hemel of naar Europa?" En verder: "Als u Europa zou moeten vergelijken met een vrouw, zou ze dan eerder Margaret Thatcher of Patricia Ceyssens zijn? Of toch een kruising van beiden?" Of het accent verleggend: "Hoe multi-etnisch zijn de nieuwe asielvoorstellen van uw partijgenote Annemie Tortelboom eigenlijk? Vindt u ook dat asielzoekers binnen een jaar werk moeten hebben, of anders door de politie op een vliegtuig naar hun land van herkomst moeten worden gezet? Verdeel en heers, maar dan op Belgisch niveau?"
Niet alleen omtrent Europa toonde Freek Gordijn zich een losjes over de zetel gedrapeerde visionair. Maandag jongstleden was het liberale boegbeeld ook te gast in het cultuurprogramma Klux op Canvas. Naast het Smurfenlied, een diepblauwe klassieker in tijden van financiële crisis, toonde de ex-premier zich tevens een fan van de operadiva Maria Callas en de jazzlegende Ella Fitzgerald. "Als ik aan Callas denk, vergeet ik onmiddellijk die 100.000 werklozen die er dit jaar zullen bijkomen." "O," wist presentator Klux Janssen daar wonderlijk gevat aan toe te voegen.
Qua literaire voorkeuren liet Gordijn de woorden "Het Verdriet van België" enkele keren vallen. Soms ook in omgekeerde volgorde. Het "België van Verdriet". Merkwaardig genoeg vroeg de presentator, ondertussen de Klux enigszins kwijt, niet of Het Verdriet van België tevens de inspiratie voor zijn Vierde Burgermanifest was geweest. "Wel Klux als je veel schrijft, zoals ik, raak je soms de tel kwijt." Inmiddels werd het tijd voor de podiumkunsten, waar de presentator niet het laatste Open VLD-congres mee bedoelde. De ex-premier had, in tegenstelling tot de banken, weinig stimulans nodig. "Als ik aan ballet denk - en dan het échte ballet en niet wat ik zelf voor de spiegel doe - dan denk ik in de eerste plaats aan het Zwanenmeer. Fantastisch is dat. Vooral de zwanen dan. Of je denkt dan toch dat dat zwanen zijn. Begrijp je wel? Ja, kunst doet zoiets met een mens. Alleen de privatisering van de post, de elektriciteit en de spoorwegen kan die creatieve chaos voor mij evenaren."
De gewezen regeringsleider was ook een fervent lezer van Mario Vargas Costa, de minder bekende broer van Mario Vargas Llosa. "Minder bekend, maar volgens mij even goed als zijn broer. Indien niet beter. Ik voel mij ook een beetje schrijver in de politiek, weet u. Het is voor mij beiden even belangrijk." Waarop Klux Janssen weer, zijn à propos ondertussen herwinnend: "Mario Vargas Costa lezen, is dat voor u als culturele ervaring de gelijke van op een zwoele, zilte zomeravond in het schijnsel van de Berliner Allee oraal bevredigd worden door een hoertje met zwarte visnetkousen en de air van Annemie Nuyts op speed?" De ex-premier kon niets anders dan volmondig ja antwoorden op die vraag. Het was tenslotte een kunstprogramma en niet iets over vrouwen- of arbeidersemancipatie, waar liberalen van zijn soort nochtans ook interessante standpunten over koesteren.
Maar over de bloemetjes, de bijtjes en andere delicate onderwerpen moest Kathleen Cools, wederom van Canvas en andere meerwaardezoekers, Gordijn nog in de diepte ondervragen. Voor minder dan 300 onderbrekingen per minuut zal Cools ook deze keer niet willen gaan, vrezen wij. Van een come back gesproken... Laat maar komen, die verkiezingen.
(pd)
vrijdag, maart 13, 2009
Lang leve de Togacommissie!
Geachte heer Tommelein, inspirerende gids van de eeuwig stralende Togacommissie,
Om maar meteen met de deur in huis te vallen, beste meneer Tommelein: wij dachten dat uw commissie zou handelen over welke vileine politicus nu precies Fortis op schandalige wijze wou laten plunderen, dan wel herstructureren, door de dolgedraaide winsthaaien van BNP Paribas. Wat een illusie. Er is daar helemaal niks over gezegd in uw commissie, geachte heer Tommelein! Kan de maatschappij en de werkende mens het zich wel permitteren om zijn lot in handen van de private gieren uit de banksector te leggen? Denken ze daar immers niet enkel aan de winst? Aan de immer opwaartse trend der kwartaalcijfers? Waar de bonussen, het wagenpark, de body peeling en de plezierreisjes van de topmanagers met tandpastaglimlach zo intens afhankelijk van zijn? Heeft die onverantwoordelijke private banksector daardoor niet de hele maatschappij gegijzeld? Door met de goedkeuring van vrijemarktpolitici zo'n huiveringwekkende berg aan schulden op te stapelen dat ze het reeds broze economische weefsel wel moest verscheuren, eens het kapitalisme zijn onvermijdelijke kuren zou krijgen?
Geachte heer Tommelein, wij zouden in dit kader graag een belangwekkende brief aan uw onderzoek willen toevoegen. Met de plechtstatigheid die u van linkse socialisten nu eenmaal mag verwachten. Niet omdat we rechter of magistraat zijn. Verre van. En kicken op zwarte toga's doen we vooralsnog ook niet. Geen ambities in die richting. Al willen we bezadigde mannen op leeftijd het zeker niet misgunnen om hele dagen lang in een jurk rond te lopen. Je hoopt dat ze het occasionele handwasje meester zijn, daar in de judiciële lavabo. Wel, daarentegen, omdat wij enkele tegenstrijdigheden hebben opgemerkt in de verklaring van sommige politici in die Togacommissie van u. Iemand moet er liegen. Iemand. Ze liegen allemaal tegen de arbeiders. Maar u wil natuurlijk weten: in hoeverre liegen ze hier in mijn Commissie tegen elkaar? Leterme, die priester-fietser in dienst van het grootkapitaal! Of uw collega-liberaal, Didier Reynders: de man die van het verwaarlozen van belastingcontrole op bedrijven zijn beroep mocht maken.
Wat voor verschil maakt het, in de grond, of er in het Fortisdossier beïnvloeding was tussen het gerecht en de politiek? De heilige scheiding der machten? Pff, meneer Tommelein, laat ons u iets vertellen: iedereen weet toch dat de elite - magistraten, politici, bedrijfsleiders, aspirant-hoofdredacteurs,... - zichzelf stuktafelt met elkaar in uitgelezen etablissementen, uit dezelfde lagen van de maatschappij afkomstig is en van gelijkaardige toplonen smult. Wat is er nieuw onder de zon? Uw suntan van de sauna?
Geachte heer Tommelein, ik lees in de krant dat niet enkel uw liberale ideologie maar ook uw Commissie glansloos in duigen ligt. Wie verstaat die magistraten ook, zelfs als ze beslissen om brieven te schrijven? Geen mens toch? De Turk in de pitabar bij ons hier beneden spreekt begrijpelijker Nederlands dan al die in soepjurken ronddolende gerechtelijke marsmannetjes samen. In tegenstelling tot de ontregelde neoliberalen onder ons, echter, zijn socialisten er steeds om te helpen. Geachte heer Tommelein, wij willen niet dat u na deze hectische Commissie zonder werk valt en binnen de 6 maanden van een werkloosheidsuitkering geschorst wordt, als we uw eigen programma billijk zouden toepassen. Dat zou gezien uw inzet in deze zaak onaanvaardbaar zijn. Kortom: we kunnen uw politieke toekomst niet aan de vrije markt overlaten.
Bart Tommelein! Liberaal Commissie-opperhoofd en toekomst van alle burgemeestersvrouwen in bontjas. Doe iets. Red die Fortiszwendel van de nakende ondergang. Uw conclusies moeten radicaal om. Nu het nog kan. Of het is met uw aanzien en de verkiezingsuitslag gedaan. Er rest nog maar één mogelijkheid: een socialistische oplossing met diepgang. Verras uw Commissieleden en de hele bevolking! Roep in uw conclusies op voor de onmiddellijke nationalisatie van Fortis, zonder schadeloosstelling van de grote aandeelhouders, garandeer de werknemers hun job, en laat ze stemmen over democratisch zelfbeheer door het personeel. Ontruk het bedrijf welsprekend aan de aasgieren van het grootkapitaal, die al veel te veel levens hebben geruïneerd. U kent ze: het waren uw vrienden. Maar daar hebt u nu genoeg van. U staat vandaag niet meer als blauw maar Rood Bartje aan de kant van de werkende mens - niet alleen de Vlaming, maar ook de hardwerkende mijnwerkers in Zuid-Afrika, de superuitgebuite arbeiders in China, en elders! Uw partijgenoot Paul De Grauwe, de Fidel Castro van Open VLD, mag u tot een trouw strijdmakker rekenen om na Fortis ook de gehele banksector te nationaliseren. 't Is nooit te laat om van klassesympathieën te veranderen. Gewoon doen. Anders gaan de werkende massa's misschien zelf met de primeur lopen!
Strijdbare groet,
Namens de Bankcommissie van Links-socialisme.blogspot.com
Om maar meteen met de deur in huis te vallen, beste meneer Tommelein: wij dachten dat uw commissie zou handelen over welke vileine politicus nu precies Fortis op schandalige wijze wou laten plunderen, dan wel herstructureren, door de dolgedraaide winsthaaien van BNP Paribas. Wat een illusie. Er is daar helemaal niks over gezegd in uw commissie, geachte heer Tommelein! Kan de maatschappij en de werkende mens het zich wel permitteren om zijn lot in handen van de private gieren uit de banksector te leggen? Denken ze daar immers niet enkel aan de winst? Aan de immer opwaartse trend der kwartaalcijfers? Waar de bonussen, het wagenpark, de body peeling en de plezierreisjes van de topmanagers met tandpastaglimlach zo intens afhankelijk van zijn? Heeft die onverantwoordelijke private banksector daardoor niet de hele maatschappij gegijzeld? Door met de goedkeuring van vrijemarktpolitici zo'n huiveringwekkende berg aan schulden op te stapelen dat ze het reeds broze economische weefsel wel moest verscheuren, eens het kapitalisme zijn onvermijdelijke kuren zou krijgen?
Geachte heer Tommelein, wij zouden in dit kader graag een belangwekkende brief aan uw onderzoek willen toevoegen. Met de plechtstatigheid die u van linkse socialisten nu eenmaal mag verwachten. Niet omdat we rechter of magistraat zijn. Verre van. En kicken op zwarte toga's doen we vooralsnog ook niet. Geen ambities in die richting. Al willen we bezadigde mannen op leeftijd het zeker niet misgunnen om hele dagen lang in een jurk rond te lopen. Je hoopt dat ze het occasionele handwasje meester zijn, daar in de judiciële lavabo. Wel, daarentegen, omdat wij enkele tegenstrijdigheden hebben opgemerkt in de verklaring van sommige politici in die Togacommissie van u. Iemand moet er liegen. Iemand. Ze liegen allemaal tegen de arbeiders. Maar u wil natuurlijk weten: in hoeverre liegen ze hier in mijn Commissie tegen elkaar? Leterme, die priester-fietser in dienst van het grootkapitaal! Of uw collega-liberaal, Didier Reynders: de man die van het verwaarlozen van belastingcontrole op bedrijven zijn beroep mocht maken.
Wat voor verschil maakt het, in de grond, of er in het Fortisdossier beïnvloeding was tussen het gerecht en de politiek? De heilige scheiding der machten? Pff, meneer Tommelein, laat ons u iets vertellen: iedereen weet toch dat de elite - magistraten, politici, bedrijfsleiders, aspirant-hoofdredacteurs,... - zichzelf stuktafelt met elkaar in uitgelezen etablissementen, uit dezelfde lagen van de maatschappij afkomstig is en van gelijkaardige toplonen smult. Wat is er nieuw onder de zon? Uw suntan van de sauna?
Geachte heer Tommelein, ik lees in de krant dat niet enkel uw liberale ideologie maar ook uw Commissie glansloos in duigen ligt. Wie verstaat die magistraten ook, zelfs als ze beslissen om brieven te schrijven? Geen mens toch? De Turk in de pitabar bij ons hier beneden spreekt begrijpelijker Nederlands dan al die in soepjurken ronddolende gerechtelijke marsmannetjes samen. In tegenstelling tot de ontregelde neoliberalen onder ons, echter, zijn socialisten er steeds om te helpen. Geachte heer Tommelein, wij willen niet dat u na deze hectische Commissie zonder werk valt en binnen de 6 maanden van een werkloosheidsuitkering geschorst wordt, als we uw eigen programma billijk zouden toepassen. Dat zou gezien uw inzet in deze zaak onaanvaardbaar zijn. Kortom: we kunnen uw politieke toekomst niet aan de vrije markt overlaten.
Bart Tommelein! Liberaal Commissie-opperhoofd en toekomst van alle burgemeestersvrouwen in bontjas. Doe iets. Red die Fortiszwendel van de nakende ondergang. Uw conclusies moeten radicaal om. Nu het nog kan. Of het is met uw aanzien en de verkiezingsuitslag gedaan. Er rest nog maar één mogelijkheid: een socialistische oplossing met diepgang. Verras uw Commissieleden en de hele bevolking! Roep in uw conclusies op voor de onmiddellijke nationalisatie van Fortis, zonder schadeloosstelling van de grote aandeelhouders, garandeer de werknemers hun job, en laat ze stemmen over democratisch zelfbeheer door het personeel. Ontruk het bedrijf welsprekend aan de aasgieren van het grootkapitaal, die al veel te veel levens hebben geruïneerd. U kent ze: het waren uw vrienden. Maar daar hebt u nu genoeg van. U staat vandaag niet meer als blauw maar Rood Bartje aan de kant van de werkende mens - niet alleen de Vlaming, maar ook de hardwerkende mijnwerkers in Zuid-Afrika, de superuitgebuite arbeiders in China, en elders! Uw partijgenoot Paul De Grauwe, de Fidel Castro van Open VLD, mag u tot een trouw strijdmakker rekenen om na Fortis ook de gehele banksector te nationaliseren. 't Is nooit te laat om van klassesympathieën te veranderen. Gewoon doen. Anders gaan de werkende massa's misschien zelf met de primeur lopen!
Strijdbare groet,
Namens de Bankcommissie van Links-socialisme.blogspot.com
zaterdag, maart 07, 2009
Moderne partijen
door Jon Sneyers
Voor moderne partijen
is een programma overbodig
en veel leden zijn niet nodig
want de top kan maar gedijen
als de basis haar niet stoort.
“Ideologie” is een vies woord.
Militanten zijn optioneel —
we hebben liever personeel.
Al wat telt
zijn percepties en recepties,
afgestofte beloften,
problemen omzeilen en opinies peilen,
imago, reclamebureau... maar vooral:
Goed bestuur op elk niveau!
Gezwind en eensgezind,
het neoliberaal discours!
De Post en openbaar vervoer?
Privatiseren! ...op Europees niveau!
Privatiseren! ...op federaal niveau!
Privatiseren! ...op regionaal niveau!
Privatiseren! Privatiseren!
Privatiseren! ...op regionaal niveau!
Privatiseren! ...op provinciaal niveau!
Privatiseren! ...op gemeentelijk niveau!
Privatiseren! ... oh ja.
We hebben plaats voor iedereen:
rechtse sterken, rechtse zwakken,
rechtse jeugd en rechtse zakken,
rechtse venten, rechtse vrouwen,
rechtse sossen, rechtse blauwen,
rechtse fasco's, rechtse tsjeven,
rechtse groene regelneven,
rechtse goeien, rechtse slechten,
rechtse linksen en rechtse rechtsen.
Want voor moderne partijen
is de inhoud overbodig
actieve leden zijn niet nodig
want de top kan maar gedijen
als ze tegenspraak niet hoort.
“Democratie” is maar een woord;
militanten zijn optioneel —
we hebben er liever niet te veel.
Al wat telt ...is geld.
Variatie in dotatie,
goede communicatie,
postjesverdeling in een persmededeling,
ego, partijbureau... en vooral:
Goed bestuur op elk niveau!
Gezwind en goed gezind,
een neoliberaal beleid!
En de sociale zekerheid?
Daar is geen geld voor! ...op gemeentelijk niveau!
Daar is geen geld voor! ...op provinciaal niveau!
Daar is geen geld voor! ...op regionaal niveau!
Daar is geen geld voor! Daar is geen geld voor!
Daar is geen geld voor! ...op regionaal niveau!
Daar is geen geld voor! ...op federaal niveau!
Daar is geen geld voor! ...op Europees niveau!
Daar is geen geld voor! ... oh nee.
Voor moderne partijen
is een programma overbodig
en veel leden zijn niet nodig
want de top kan maar gedijen
als de basis haar niet stoort.
“Ideologie” is een vies woord.
Militanten zijn optioneel —
we hebben liever personeel.
Al wat telt
zijn percepties en recepties,
afgestofte beloften,
problemen omzeilen en opinies peilen,
imago, reclamebureau... maar vooral:
Goed bestuur op elk niveau!
Gezwind en eensgezind,
het neoliberaal discours!
De Post en openbaar vervoer?
Privatiseren! ...op Europees niveau!
Privatiseren! ...op federaal niveau!
Privatiseren! ...op regionaal niveau!
Privatiseren! Privatiseren!
Privatiseren! ...op regionaal niveau!
Privatiseren! ...op provinciaal niveau!
Privatiseren! ...op gemeentelijk niveau!
Privatiseren! ... oh ja.
We hebben plaats voor iedereen:
rechtse sterken, rechtse zwakken,
rechtse jeugd en rechtse zakken,
rechtse venten, rechtse vrouwen,
rechtse sossen, rechtse blauwen,
rechtse fasco's, rechtse tsjeven,
rechtse groene regelneven,
rechtse goeien, rechtse slechten,
rechtse linksen en rechtse rechtsen.
Want voor moderne partijen
is de inhoud overbodig
actieve leden zijn niet nodig
want de top kan maar gedijen
als ze tegenspraak niet hoort.
“Democratie” is maar een woord;
militanten zijn optioneel —
we hebben er liever niet te veel.
Al wat telt ...is geld.
Variatie in dotatie,
goede communicatie,
postjesverdeling in een persmededeling,
ego, partijbureau... en vooral:
Goed bestuur op elk niveau!
Gezwind en goed gezind,
een neoliberaal beleid!
En de sociale zekerheid?
Daar is geen geld voor! ...op gemeentelijk niveau!
Daar is geen geld voor! ...op provinciaal niveau!
Daar is geen geld voor! ...op regionaal niveau!
Daar is geen geld voor! Daar is geen geld voor!
Daar is geen geld voor! ...op regionaal niveau!
Daar is geen geld voor! ...op federaal niveau!
Daar is geen geld voor! ...op Europees niveau!
Daar is geen geld voor! ... oh nee.
dinsdag, maart 03, 2009
Brief aan de burgemeester
Beste burgemeester, geachte heer Louis Tobback,
Via de pers hebben wij vernomen dat u ons aller Fochplein, in hartje Leuven, een andere naam wil toebedelen. Reeds enige weken volgen wij met groeiende verbijstering en soms ook licht afgrijzen dit publieke debat, dat de Leuvense problematiek ver overschrijdt. Uw redenering als burgervader is bekend: Foch deugde niet, als mens en zeker niet als maarschalk tijdens de Eerste Wereldoorlog. Deze figuur was persoonlijk mede verantwoordelijk voor de massaslachting van ontelbare arbeiders tijdens dit inferno. En waarvoor? Voor de meerdere eer en glorie van de bevelhebbers zelf, en de politici van die tijd. Denken we maar aan de sociaaldemocratische parlementairen die de oorlogskredieten toen meestemden. En daarmee het belang van de natie hoger schatten dan het leven en lijden van de werkende mens. De oude Emile Vandervelde! Die ging de bolsjevieken in hoogsteigen persoon op het hart drukken dat ze de Eerste Wereldoorlog zeker niet mochten stopzetten. Enfin, daar moeten we voor een kenner van de geschiedenis als u geen tekeningetje bij maken.
Groot was onze verbazing toen Walter Pauli in het progressieve dagblad De Morgen de verdediging van de maarschalk opnam. Namens de democratie kon dat niet zijn, want die bestond nog niet echt. Eén mens, één stem? De elite wilde er niet van weten. De rijken hadden in die tijd nog zo goed als alles te zeggen. Dus ook wat generaals als Foch wel of niet met hun soldaten mochten uitspoken. Sneuvelen voor het vaderland? Ze konden zich voor de arbeiders geen mooier einde indenken, terwijl ze zelf de oorlogswinsten opslurpten met een slap handje en patriottische mist in de ogen.
Amper progressiever vonden we de bijdrage van een academicus van de Universiteit Antwerpen. Die stelde voor om het Fochplein om te dopen tot Fosjplein. Fosjplein! Bij wijze van "subversieve" ontmijning van het oorlogskarakter van de maarschalk. Subversief! "Hey Marina, poppetje, waar zien we elkaar straks om vier uur?" "Op het Fosjplein, Robin." Zo zie je maar tot wat voor waanvoorstellingen het postmodernisme allemaal kan leiden. Pure decadentie. Waar houden ze zich aan onze universiteiten eigenlijk nog mee bezig? Het is een vraag die ons de laatste tijd wel meer overvalt. Fosjplein... Waarom dan niet meteen "Flosjplein", als we toch onnozel bezig zijn en maarschalk Flush of Flos - wat geestig - een toer willen lappen?
Geachte heer burgemeester, u mag dan wel een sociaaldemocraat in de Napoleontische stijl van Vandervelde en Ebert zijn, een gepast antwoord op deze kluchtzangers is gepast. Vergeet niet dat er in onze stad arbeiders voor het algemeen stemrecht zijn gestorven. Neergekogeld door de gedecoreerde Fochs van hun tijd. Jan Govaerts! Petrus Imbrechts! Marten Vanlens! Petrus Jansegers! Jan Ceusters! Pieter Jensen! Klassebroeders, gesneuveld in de strijd! Hun herinnering zal niet vervagen als en slechts als wij collectief de schande van dat Foch- dan wel Flosplein kunnen uitwissen.
Dan komen wij nu tot de kern van de zaak, burgemeester. Wij weten dat u het niet gewend bent om te luisteren. Laat staan naar marxisten, waarvan u de onderbouw betwist, door te zeggen dat hun moeder lelijk is. Toch zou u zichzelf in extremis nog kunnen vereeuwigen voor alle Leuvenaars. De middenstand uitgezonderd, maar die hebben Marktrock al. Waar wij op doelen: misschien kan u, bij wijze van afscheid, toch nog iets positiefs doen voor de arbeidende en studerende mens in uw stad die het hart links en solidair hoort kloppen, in de plaats van het geklop en gebagger van de graafmachines en voorhamers van de prestigeprojecten in uw stad. (Of de sociale koopwoningen waar amper nog iets sociaals aan is, maar we wijken af.)
Wat we uit de ziel van ons hart, als zo'n plek al bestaat, willen zeggen is: herdoop dat miserabele en volstrekt ouderwetse Fochplein in het fantastische, übercoole Rosa Luxemburgplein! Internationale uitstraling verzekerd! Hele busladingen Duitse toeristen zullen onze stad vereren met hun bezoekjes! Socialisten, échte socialisten die nog nooit in hun leven iets hebben geprivatiseerd (het zou gewoon niet in hen opkomen), uit de hele wereld zullen onze stad gezellig platlopen. Ze zullen er niet meer weg te branden zijn, in tegenstelling tot de klasseverrader Janssenius Patrick. De Grote Markt, de Vismarkt, de Kapucijnenvoer, tot aan Gasthuisberg: één grote commune. De universiteit? Wordt inmiddels beheerd door democratisch verkozen raden van studenten en personeel, met Rik Torfs als jolige patroonheilige. We nationaliseren in één moeite die lelijke Quick op de hoek van het F*chplein en de Stella Artois, onder arbeiderscontrole vanzelfsprekend. Schol! De klanken van de Internationale zullen voor ons aller genot opstijgen uit het statige kerkorgel, op het Rosa Luxemburgplein. U zal, als een echte Lenin, vanop de trappen van het stadhuis de massa's verwelkomen in alle talen die u machtig bent (134, jawel). Rosa en het wereldproletariaat rekenen op u, burgemeester!
Strijdbare groet,
vanwege links-socialisme.blogspot.com en het Leuvense marxisme-leninisme
Via de pers hebben wij vernomen dat u ons aller Fochplein, in hartje Leuven, een andere naam wil toebedelen. Reeds enige weken volgen wij met groeiende verbijstering en soms ook licht afgrijzen dit publieke debat, dat de Leuvense problematiek ver overschrijdt. Uw redenering als burgervader is bekend: Foch deugde niet, als mens en zeker niet als maarschalk tijdens de Eerste Wereldoorlog. Deze figuur was persoonlijk mede verantwoordelijk voor de massaslachting van ontelbare arbeiders tijdens dit inferno. En waarvoor? Voor de meerdere eer en glorie van de bevelhebbers zelf, en de politici van die tijd. Denken we maar aan de sociaaldemocratische parlementairen die de oorlogskredieten toen meestemden. En daarmee het belang van de natie hoger schatten dan het leven en lijden van de werkende mens. De oude Emile Vandervelde! Die ging de bolsjevieken in hoogsteigen persoon op het hart drukken dat ze de Eerste Wereldoorlog zeker niet mochten stopzetten. Enfin, daar moeten we voor een kenner van de geschiedenis als u geen tekeningetje bij maken.
Groot was onze verbazing toen Walter Pauli in het progressieve dagblad De Morgen de verdediging van de maarschalk opnam. Namens de democratie kon dat niet zijn, want die bestond nog niet echt. Eén mens, één stem? De elite wilde er niet van weten. De rijken hadden in die tijd nog zo goed als alles te zeggen. Dus ook wat generaals als Foch wel of niet met hun soldaten mochten uitspoken. Sneuvelen voor het vaderland? Ze konden zich voor de arbeiders geen mooier einde indenken, terwijl ze zelf de oorlogswinsten opslurpten met een slap handje en patriottische mist in de ogen.
Amper progressiever vonden we de bijdrage van een academicus van de Universiteit Antwerpen. Die stelde voor om het Fochplein om te dopen tot Fosjplein. Fosjplein! Bij wijze van "subversieve" ontmijning van het oorlogskarakter van de maarschalk. Subversief! "Hey Marina, poppetje, waar zien we elkaar straks om vier uur?" "Op het Fosjplein, Robin." Zo zie je maar tot wat voor waanvoorstellingen het postmodernisme allemaal kan leiden. Pure decadentie. Waar houden ze zich aan onze universiteiten eigenlijk nog mee bezig? Het is een vraag die ons de laatste tijd wel meer overvalt. Fosjplein... Waarom dan niet meteen "Flosjplein", als we toch onnozel bezig zijn en maarschalk Flush of Flos - wat geestig - een toer willen lappen?
Geachte heer burgemeester, u mag dan wel een sociaaldemocraat in de Napoleontische stijl van Vandervelde en Ebert zijn, een gepast antwoord op deze kluchtzangers is gepast. Vergeet niet dat er in onze stad arbeiders voor het algemeen stemrecht zijn gestorven. Neergekogeld door de gedecoreerde Fochs van hun tijd. Jan Govaerts! Petrus Imbrechts! Marten Vanlens! Petrus Jansegers! Jan Ceusters! Pieter Jensen! Klassebroeders, gesneuveld in de strijd! Hun herinnering zal niet vervagen als en slechts als wij collectief de schande van dat Foch- dan wel Flosplein kunnen uitwissen.
Dan komen wij nu tot de kern van de zaak, burgemeester. Wij weten dat u het niet gewend bent om te luisteren. Laat staan naar marxisten, waarvan u de onderbouw betwist, door te zeggen dat hun moeder lelijk is. Toch zou u zichzelf in extremis nog kunnen vereeuwigen voor alle Leuvenaars. De middenstand uitgezonderd, maar die hebben Marktrock al. Waar wij op doelen: misschien kan u, bij wijze van afscheid, toch nog iets positiefs doen voor de arbeidende en studerende mens in uw stad die het hart links en solidair hoort kloppen, in de plaats van het geklop en gebagger van de graafmachines en voorhamers van de prestigeprojecten in uw stad. (Of de sociale koopwoningen waar amper nog iets sociaals aan is, maar we wijken af.)
Wat we uit de ziel van ons hart, als zo'n plek al bestaat, willen zeggen is: herdoop dat miserabele en volstrekt ouderwetse Fochplein in het fantastische, übercoole Rosa Luxemburgplein! Internationale uitstraling verzekerd! Hele busladingen Duitse toeristen zullen onze stad vereren met hun bezoekjes! Socialisten, échte socialisten die nog nooit in hun leven iets hebben geprivatiseerd (het zou gewoon niet in hen opkomen), uit de hele wereld zullen onze stad gezellig platlopen. Ze zullen er niet meer weg te branden zijn, in tegenstelling tot de klasseverrader Janssenius Patrick. De Grote Markt, de Vismarkt, de Kapucijnenvoer, tot aan Gasthuisberg: één grote commune. De universiteit? Wordt inmiddels beheerd door democratisch verkozen raden van studenten en personeel, met Rik Torfs als jolige patroonheilige. We nationaliseren in één moeite die lelijke Quick op de hoek van het F*chplein en de Stella Artois, onder arbeiderscontrole vanzelfsprekend. Schol! De klanken van de Internationale zullen voor ons aller genot opstijgen uit het statige kerkorgel, op het Rosa Luxemburgplein. U zal, als een echte Lenin, vanop de trappen van het stadhuis de massa's verwelkomen in alle talen die u machtig bent (134, jawel). Rosa en het wereldproletariaat rekenen op u, burgemeester!
Strijdbare groet,
vanwege links-socialisme.blogspot.com en het Leuvense marxisme-leninisme
vrijdag, februari 20, 2009
Normen en waarden
Cartoon: Ronny Barracuda
Bart De Wever, NVA-kopstuk en mediafenomeen, laat geen kans onbenut om Vlaanderen van zijn conservatieve visie te overtuigen. De maatschappij moet geworteld zijn in diep doorleefde normen en waarden. "Wat Waals is, vals is", "Wat in 1950 gebeurde, was stukken beter dan wat daarna kwam", "Mei '68 is stukken slechter dan alles wat voorafging", "Het laten wegvallen van werklozensteun bestond niet in Vlaanderen anno 1950, bizar genoeg, maar is toch stukken beter dan mei '68". Die laatste is een doordenker, maar daar hebben we tenslotte het weekend voor.
En voor we het vergeten: "Liever een Vlaamse OCMW'er dan een Waalse (OCMW'er)".
Maar De Wever vindt zichzelf geen neoliberaal. Daarvoor heeft de man te weinig de kans gekregen om tot Belgische regeringen toe te treden. Anders hadden we nogal wat gezien: hoe neoliberaal hij en zijn CD&V- en Open VLD-vrienden wel zijn. Spijtig dat Bart alleen maar wil regeren als hij de Vlaamse arbeiders mag pesten, in een onafhankelijk Vlaanderen. De Waalse arbeiders pesten kan hij nu eenmaal ook uit de oppositie.
Maar Bart is dus, voor we het vergeten te melden, in de eerste plaats een gezinsman. Stond met zijn hele nageslacht reeds in Dag Allemaal. Ook diegenen die niet wilden, werden door de NVA-politicus afgedreigd met het verlies van hun wekelijkse zakgeld. "Zo zullen de Walen het ook wel leren," vertrouwde hij de reporter minzaam toe. Vervolgens troonde Bart Dag Allemaal mee naar de keuken, waar hij de boterhammetjes van dochter Elke eigenhandig met aardbeienjam smeerde. Zo breeddenkend is hij wel. En zoonlief Robrecht leest onze Vlaamse voorman, als hij niet in de Slimste Mens zetelt, 's avonds voor uit "Het Beste van August Borms". "Onze oudste, Kevin, heeft een poster van Edmund Burke boven zijn bed hangen, naast die van Brad Pitt en George Michael. Dan voel ik mij als vader pas echt trots."
(pd)
donderdag, februari 12, 2009
Ondertussen in economenland
Dat een aantal ideologische verdedigers van de vrije markt het noorden kwijt is, mag stilaan duidelijk zijn. In De Morgen van vorige zaterdag zegt professor Marc De Vos een schietgebedje op, ter verdediging van zijn veelgeplaagde vrijemarkteconomie. Iedereen is schuldig, behalve de neoliberale politiek. Hallo?
In de VS verloren reeds 3,5 miljoen mensen hun job sinds het begin van de recessie (in december 2007). In november en december klokte de teller af op telkens 500.000 ontslagen, in januari op 600.000. Daarmee spreken we nu al, qua jobverliezen, over de ergste recessie in de VS sinds de jaren '30. En volgens een groeiend aantal burgerlijke economen kan een herstel nog enkele jaren op zich laten wachten. Toch is professor De Vos er niet van overtuigd dat we hier "het proefondervindelijke failliet van het vrijemarktmodel" meemaken. Een systeem dat "na de val van het communisme de wereld zou hebben veroverd". Met "communisme" bedoelt onze professor het stalinisme: een bureaucratische dictatuur, gebaseerd op een geplande economie, die marxisten nooit als echt communisme of socialisme hebben beschouwd.
Volgens de scherpzinnige De Vos is er van neoliberale dominantie van de wereldeconomie amper sprake geweest. Bijna overal ziet hij uitzonderingen op de regel. Enkel de VS kan, qua vrijemarktbeleid, op goedkeurend geknikkebol worden onthaald. Lees maar: "Neen, we ontwaken niet uit een mondiale neoliberale roes. Daarvoor zijn de regimeverschillen te groot. Denk maar aan het staatskapitalisme van China, het oligarchenapparaat in Rusland, het petrokapitalisme in het Midden-Oosten en contrasteer dat eens met het ondernemerskapitalisme in de VS. En in Europa is de overheid terug van nooit weggeweest, terwijl deregulering er nooit meer was dan cosmetica." Jawel mensen, de wereld ging al die tijd gebukt onder "te weinig neoliberalisme". De liberalisering en privatisering van Belgacom, van onze elektriciteit, de duizenden jobs die bij De Post verloren gingen als voorbereiding op meer van hetzelfde, de wildgroei aan laag betaalde tijdelijke en interimcontracten (soms zelfs dagcontracten!), de dalende koopkracht van lonen en uitkeringen: allemaal "cosmetica" volgens onze hooggeleerde professor. 't Is nog niet genoeg dat daardoor al 1,5 miljoen Belgen in armoede leven.
Van imperialistische dominantie van het grootste deel van de wereld via het IMF, de Wereldbank en de multinationals heeft De Vos schijnbaar nog nooit gehoord. Sinds begin jaren '80 koppelden het IMF en de Wereldbank leningen aan neokoloniale landen aan de volledige uitverkoop van hun openbare diensten en bodemrijkdommen. In Latijns Amerika droeg dit bij tot een massieve verarming, en recent het verkiezen van meer naar links neigende regeringen - zonder met het kapitalisme te breken echter - in Venezuela, Bolivië, etc. In Congo droeg de liberalisering van de mijnhandel bij tot de fragmentering van het land en een schrikwekkende afdaling in de barbarij, via verschillende lokale en internationale machten die een gevecht voeren om de bodemrijkdommen en de winsten. In het effectief richting staatskapitalisme evoluerende China werd het recht op gezondheidszorg en onderwijs ernstig ondermijnd. Maar De Vos vindt dat de kapitalistische fragmentering en sociale chaos op alle vlakken moeten kunnen spelen. En dus wil hij dat de staat in China geen enkele sturende rol meer speelt in de economie. Nu de export en de groei als een pudding in elkaar beginnen te zakken in China, waarlijk een geniaal recept voor stabiele wereldrelaties. Waarom is het slechts de slimsten gegeven om professor te worden?
Maar De Vos heeft nog meer antiliberale dooddoeners te temmen, met zijn vrijemarktzweepje: "Evenmin is het debacle op de financiële markten de exclusieve erfschuld van losgeslagen casinokapitalisme in de persoon van financiële alchemisten." Een beetje schuld mogen de gestropdaste criminelen en andere bankiers van de eeuwig durende schuldcreatie misschien dragen. Maar niet - predikt pastoor De Vos - de "exclusieve erfschuld". Is het misschien toch de gedeelde schuld van de overheid? Inderdaad: "Het monetair beleid van goedkoop geld, de falende controleorganen en de overheidsaanmoediging voor risicokrediet zijn mee verantwoordelijk voor een historische bubbel die uiteindelijk een soufflé bleek." Aardig, maar die berg aan kredieten was voor het kapitalisme wel de enige manier om de consumptie, gezien de politiek van neoliberale loondalingen de laatste decennia, tijdelijk overeind te houden. Wat De Vos suggereert is dat er reeds vroeger een, vanuit zijn ultraliberaal standpunt, "heilzame crisis", een periode van "creatieve destructie", had moeten plaatsgrijpen. De man is duidelijk een economische Terminator, die uit sociale vernieling een nieuw herstel ziet groeien.
Reeds sinds de jaren '80 was er een voortdurend opblazen van de schuldenzeepbel in de ontwikkelde, Westerse economieën. Neem de VS. In de naoorlogse periode groeide de totale schuld van de overheid, de bedrijven en de gezinnen daar ongeveer even snel als het BBP. Van 128% naar 155% van het BBP tussen 1952 en 1975. Sinds de crisis van het kapitalisme midden jaren '70 namen de totale schulden echter veel sneller toe dan de economische groei. Tussen 1975 en 2007 explodeerde de schuld van 155% naar 355% van het BBP. Omwille van de dalende levensstandaard sinds het begin van de jaren '80 moest de economische groei steeds meer kunstmatig in stand worden gehouden. Dit gebeurde door de verhoging van de uitbuitingsgraad te koppelen aan een even noodzakelijke berg aan kredieten voor regeringen, bedrijven, en - vooral de laatste 10 à 15 jaar - gezinnen. Het kapitalisme ligt al 25 tot 30 jaar aan een kredietinfuus. Enige probleem: schulden moeten uiteindelijk worden afbetaald. Of de banksector verdwijnt in een economisch zwart gat. Net wat we vandaag meemaken.
Professor De Vos stelt: "De economische crisis is het rechtstreekse gevolg van de financiële crisis." Nee, het omgekeerde is waar. Uit de crisis van de reële economie, met overproductie in de industriële basissectoren en de vervanging van beter betaalde industriële jobs door jobs in dienstensectoren die veel minder waarde creëren, groeide de nood om de winsten te pompen in de financiële sector. En dit reeds sinds 30 jaar. De beurzen werden kunstmatig opgeblazen. Het kapitalisme verwerd op die manier, boven water gehouden door een historisch ongeziene berg aan schulden, tot een virtuele goktent.
Op één punt moeten we de professor gelijk geven: het protectionisme dat in de steunmaatregelen van veel regeringen verweven zit, zal de crisis niet oplossen, maar verergeren. Maar in tegenstelling tot verblinde ideologische steunpilaren als De Vos heeft de LSP en haar Internationale, het CWI, dit reeds jarenlang op voorhand voorspeld. Wij hebben steeds gesteld dat de globalisering op een bepaald moment op z'n limieten zou botsen, en zou omslaan naar een meer protectionistisch beleid. Door het bestaan van nationale staten met tegengestelde belangen is dit binnen het kapitalisme, zeker wanneer het in een zware crisis terechtkomt, een onvermijdelijke trend. De liberale dromerij van de professor zal daar weinig aan veranderen. De Vos poneert, zonder verpinken: "Vrijhandel en concurrentie zijn niet leuk, maar zij zorgen wel voor de innovatie, prijsdalingen, productiviteit en groeimarkten waar we allemaal bij winnen." Helaas gelooft geen mens daar vandaag nog in, zeker niet de arbeiders en jongeren die - in tegenstelling tot de professoren onder ons - als eerste onder de crisis te lijden hebben.
De eerlijke handel waar professor De Vos van droomt is een illusie. Dit is een systeem waarin de grootst mogelijke uitbuiting het meest wordt beloond. Kijk naar China en het fenomeen van de delokalisatie van bedrijven, naar die plaatsen waar de condities voor de arbeiders het slechtst zijn. Kijk ook naar de "handel in arbeidskracht", zo typerend voor het kapitalisme als maatschappelijk systeem. Nog nooit sinds WOII moesten jongeren en arbeiders hun arbeidskracht aan zo'n "oneerlijke" condities aanbieden. De koopkracht van onze lonen stelt ons niet meer in staat een zeker bestaan uit te bouwen, door de daling van de reële lonen. Laat staan dat onze kinderen nog een toekomst hebben binnen dit systeem. Arbeiders en jongeren worden geleefd door het kapitalisme. Doorheen de strijd om arbeiderscontrole in de bedrijven en het gevecht voor een democratisch geplande economie zullen we, voor het eerst, bewust ons leven en de maatschappij in handen kunnen nemen. Wat neoliberale academici als De Vos laten paraderen als "wetenschap" is de ergste utopie en dromerij van allemaal.
(pd)
In de VS verloren reeds 3,5 miljoen mensen hun job sinds het begin van de recessie (in december 2007). In november en december klokte de teller af op telkens 500.000 ontslagen, in januari op 600.000. Daarmee spreken we nu al, qua jobverliezen, over de ergste recessie in de VS sinds de jaren '30. En volgens een groeiend aantal burgerlijke economen kan een herstel nog enkele jaren op zich laten wachten. Toch is professor De Vos er niet van overtuigd dat we hier "het proefondervindelijke failliet van het vrijemarktmodel" meemaken. Een systeem dat "na de val van het communisme de wereld zou hebben veroverd". Met "communisme" bedoelt onze professor het stalinisme: een bureaucratische dictatuur, gebaseerd op een geplande economie, die marxisten nooit als echt communisme of socialisme hebben beschouwd.
Volgens de scherpzinnige De Vos is er van neoliberale dominantie van de wereldeconomie amper sprake geweest. Bijna overal ziet hij uitzonderingen op de regel. Enkel de VS kan, qua vrijemarktbeleid, op goedkeurend geknikkebol worden onthaald. Lees maar: "Neen, we ontwaken niet uit een mondiale neoliberale roes. Daarvoor zijn de regimeverschillen te groot. Denk maar aan het staatskapitalisme van China, het oligarchenapparaat in Rusland, het petrokapitalisme in het Midden-Oosten en contrasteer dat eens met het ondernemerskapitalisme in de VS. En in Europa is de overheid terug van nooit weggeweest, terwijl deregulering er nooit meer was dan cosmetica." Jawel mensen, de wereld ging al die tijd gebukt onder "te weinig neoliberalisme". De liberalisering en privatisering van Belgacom, van onze elektriciteit, de duizenden jobs die bij De Post verloren gingen als voorbereiding op meer van hetzelfde, de wildgroei aan laag betaalde tijdelijke en interimcontracten (soms zelfs dagcontracten!), de dalende koopkracht van lonen en uitkeringen: allemaal "cosmetica" volgens onze hooggeleerde professor. 't Is nog niet genoeg dat daardoor al 1,5 miljoen Belgen in armoede leven.
Van imperialistische dominantie van het grootste deel van de wereld via het IMF, de Wereldbank en de multinationals heeft De Vos schijnbaar nog nooit gehoord. Sinds begin jaren '80 koppelden het IMF en de Wereldbank leningen aan neokoloniale landen aan de volledige uitverkoop van hun openbare diensten en bodemrijkdommen. In Latijns Amerika droeg dit bij tot een massieve verarming, en recent het verkiezen van meer naar links neigende regeringen - zonder met het kapitalisme te breken echter - in Venezuela, Bolivië, etc. In Congo droeg de liberalisering van de mijnhandel bij tot de fragmentering van het land en een schrikwekkende afdaling in de barbarij, via verschillende lokale en internationale machten die een gevecht voeren om de bodemrijkdommen en de winsten. In het effectief richting staatskapitalisme evoluerende China werd het recht op gezondheidszorg en onderwijs ernstig ondermijnd. Maar De Vos vindt dat de kapitalistische fragmentering en sociale chaos op alle vlakken moeten kunnen spelen. En dus wil hij dat de staat in China geen enkele sturende rol meer speelt in de economie. Nu de export en de groei als een pudding in elkaar beginnen te zakken in China, waarlijk een geniaal recept voor stabiele wereldrelaties. Waarom is het slechts de slimsten gegeven om professor te worden?
Maar De Vos heeft nog meer antiliberale dooddoeners te temmen, met zijn vrijemarktzweepje: "Evenmin is het debacle op de financiële markten de exclusieve erfschuld van losgeslagen casinokapitalisme in de persoon van financiële alchemisten." Een beetje schuld mogen de gestropdaste criminelen en andere bankiers van de eeuwig durende schuldcreatie misschien dragen. Maar niet - predikt pastoor De Vos - de "exclusieve erfschuld". Is het misschien toch de gedeelde schuld van de overheid? Inderdaad: "Het monetair beleid van goedkoop geld, de falende controleorganen en de overheidsaanmoediging voor risicokrediet zijn mee verantwoordelijk voor een historische bubbel die uiteindelijk een soufflé bleek." Aardig, maar die berg aan kredieten was voor het kapitalisme wel de enige manier om de consumptie, gezien de politiek van neoliberale loondalingen de laatste decennia, tijdelijk overeind te houden. Wat De Vos suggereert is dat er reeds vroeger een, vanuit zijn ultraliberaal standpunt, "heilzame crisis", een periode van "creatieve destructie", had moeten plaatsgrijpen. De man is duidelijk een economische Terminator, die uit sociale vernieling een nieuw herstel ziet groeien.
Reeds sinds de jaren '80 was er een voortdurend opblazen van de schuldenzeepbel in de ontwikkelde, Westerse economieën. Neem de VS. In de naoorlogse periode groeide de totale schuld van de overheid, de bedrijven en de gezinnen daar ongeveer even snel als het BBP. Van 128% naar 155% van het BBP tussen 1952 en 1975. Sinds de crisis van het kapitalisme midden jaren '70 namen de totale schulden echter veel sneller toe dan de economische groei. Tussen 1975 en 2007 explodeerde de schuld van 155% naar 355% van het BBP. Omwille van de dalende levensstandaard sinds het begin van de jaren '80 moest de economische groei steeds meer kunstmatig in stand worden gehouden. Dit gebeurde door de verhoging van de uitbuitingsgraad te koppelen aan een even noodzakelijke berg aan kredieten voor regeringen, bedrijven, en - vooral de laatste 10 à 15 jaar - gezinnen. Het kapitalisme ligt al 25 tot 30 jaar aan een kredietinfuus. Enige probleem: schulden moeten uiteindelijk worden afbetaald. Of de banksector verdwijnt in een economisch zwart gat. Net wat we vandaag meemaken.
Professor De Vos stelt: "De economische crisis is het rechtstreekse gevolg van de financiële crisis." Nee, het omgekeerde is waar. Uit de crisis van de reële economie, met overproductie in de industriële basissectoren en de vervanging van beter betaalde industriële jobs door jobs in dienstensectoren die veel minder waarde creëren, groeide de nood om de winsten te pompen in de financiële sector. En dit reeds sinds 30 jaar. De beurzen werden kunstmatig opgeblazen. Het kapitalisme verwerd op die manier, boven water gehouden door een historisch ongeziene berg aan schulden, tot een virtuele goktent.
Op één punt moeten we de professor gelijk geven: het protectionisme dat in de steunmaatregelen van veel regeringen verweven zit, zal de crisis niet oplossen, maar verergeren. Maar in tegenstelling tot verblinde ideologische steunpilaren als De Vos heeft de LSP en haar Internationale, het CWI, dit reeds jarenlang op voorhand voorspeld. Wij hebben steeds gesteld dat de globalisering op een bepaald moment op z'n limieten zou botsen, en zou omslaan naar een meer protectionistisch beleid. Door het bestaan van nationale staten met tegengestelde belangen is dit binnen het kapitalisme, zeker wanneer het in een zware crisis terechtkomt, een onvermijdelijke trend. De liberale dromerij van de professor zal daar weinig aan veranderen. De Vos poneert, zonder verpinken: "Vrijhandel en concurrentie zijn niet leuk, maar zij zorgen wel voor de innovatie, prijsdalingen, productiviteit en groeimarkten waar we allemaal bij winnen." Helaas gelooft geen mens daar vandaag nog in, zeker niet de arbeiders en jongeren die - in tegenstelling tot de professoren onder ons - als eerste onder de crisis te lijden hebben.
De eerlijke handel waar professor De Vos van droomt is een illusie. Dit is een systeem waarin de grootst mogelijke uitbuiting het meest wordt beloond. Kijk naar China en het fenomeen van de delokalisatie van bedrijven, naar die plaatsen waar de condities voor de arbeiders het slechtst zijn. Kijk ook naar de "handel in arbeidskracht", zo typerend voor het kapitalisme als maatschappelijk systeem. Nog nooit sinds WOII moesten jongeren en arbeiders hun arbeidskracht aan zo'n "oneerlijke" condities aanbieden. De koopkracht van onze lonen stelt ons niet meer in staat een zeker bestaan uit te bouwen, door de daling van de reële lonen. Laat staan dat onze kinderen nog een toekomst hebben binnen dit systeem. Arbeiders en jongeren worden geleefd door het kapitalisme. Doorheen de strijd om arbeiderscontrole in de bedrijven en het gevecht voor een democratisch geplande economie zullen we, voor het eerst, bewust ons leven en de maatschappij in handen kunnen nemen. Wat neoliberale academici als De Vos laten paraderen als "wetenschap" is de ergste utopie en dromerij van allemaal.
(pd)
zaterdag, januari 31, 2009
zondag, januari 18, 2009
SP.a: het failliet van de imagopolitiek
De afgelopen week kwam het binnen de SP.a tot zware botsingen tussen oude en nieuwe kopstukken. De partij sukkelt in de peilingen op of onder de 15% (achter nieuwkomer Lijst Dedecker met 16%) en de zogenaamde oppositie in het federale parlement is een erg mager beestje. De van bovenaf georganiseerde "verbreding" met Bert Anciaux en andere ex-Spiritisten wordt bij een deel van de partij op gegrom onthaald. Gevolg: bitsige opmerkingen over partijvoorzitster Caroline Gennez vanwege oudgediende Louis Tobback, en hier en daar partijkaarten die worden verscheurd. Crisissfeer bij de SP.a.
Aanleiding voor de spanningen binnen de partij was de overstap van Anciaux en de zijnen naar de SP.a. Anciaux maakte steeds duidelijk dat hijzelf geen "socialist" is, wat een gebaar vanwege de SP.a-top noodzakelijk maakte om deze "stemmentrekker" binnen te halen zonder dat Anciaux zelf te diep onder de lat doormoest. Blijkbaar was het partijbureau van plan om daarvoor de invulling van de partijnaam op het spel te zetten. SP.a zou dan "Socialisten en Progressieven Anders" worden. Anciaux pikte die suggestie iets te gretig op, zonder dat de SP.a zelf daar al extern over had gecommuniceerd. Gevolg: een oudere generatie van kopstukken - Tobback, Willockx en zelfs de gewezen NAVO-baas Willy Claes - grijpt de klungelige communicatie aan om het gebrek aan "partijdemocratie" in de verf te zetten en te suggereren dat de nieuwe leiding er niets van bakt.
De kritiek van deze oudgedienden is redelijk hypocriet. Tobback maakte er als partijvoorzitter een gewoonte van om interne kritiek niet met argumenten, maar met gebulder en persoonlijke verdachtmakingen te counteren. Zijn oprispingen hebben weinig met een gehechtheid aan partijdemocratie te maken. Tobback komt wel voort uit een generatie die de SP.a nog als "burgerlijke arbeiderspartij" heeft gekend. Met een prokapitalistische top gericht op het parlement en de postjes, maar met een basis waaronder velen nog wel vasthielden aan een strijdbare socialistische opstelling. Een generatie van SP.a-kopstukken die beseft dat je af en toe rekening moet houden met de basis, de gewone partijleden, in de manier waarop je de zaken presenteert.
De huidige SP.a-top, groot geworden na de jaren '80, bestaat uit neoliberale yuppies die de SP.a altijd als een optelsom van carrièreambities hebben beschouwd en gekend. Als een volledig verburgerlijkte partij, waar de meeste arbeiders in de jaren '90 zijn weggegaan. Wat overbleef was een oudere laag die enkel op basis van de herinneringen uit het verleden lid bleef en een nieuwe groep van kleinburgers, de ene al wat arroganter dan de andere, die de SP.a als vehikel voor de eigen carrière zag.
De impasse van de afgelopen week is volledig op het conto te schrijven van hoe deze generatie van "communicatie- of imagostrategen" de politiek, en een politieke partij, ziet. Politiek is niet meer het gezamenlijk uitdenken van een politiek programma en strategie, om die vervolgens na een democratische discussie en stemming, in de praktijk om te zetten. Dat programma is, met enkele nuanceverschillen, hetzelfde bij alle traditionele partijen: een neoliberale besparingspolitiek op de kap van de bevolking. Ideologie was naar verluidt vervelend geworden, na de val van het stalinisme, en enkel via strategisch gelanceerde "ideetjes" kon je de aandacht van de kiezer nog grijpen. Steve Stevaert was daar een kei in: ook in het zelf voorspellen wanneer je best met dit soort oppervlakkige neppolitiek stopt, om je terug te trekken in lucratieve posten als de beheerraad van Ethias of het provinciegouverneurschap van Limburg. Zijn broodje was gebakken - jammer genoeg niet dat van de meeste van zijn kiezers, zoals de huidige kredietcrisis getuigt, of zelfs dat van zijn partij.
Door die neoliberale eenheidsworst is de "vorm, het imago, de communicatie" bij de meeste partijen komen bovendrijven en zelfs dominant geworden. Communicatiespecialisten namen de plaats in van discussie met de partijleden in de afdelingen. Wie maalde er om de uitbouw van een actieve partijbasis als het enkel ging om scoren in de media, en de beschikbare postjes en plaatsen op de lijsten vanzelfsprekend beperkt waren. Het programma bepaalt de organisatievormen en -methoden en niet omgekeerd. Als het programma - in essentie neoliberale afbraak - enkel ten goede komt aan een kleine minderheid van de bevolking wordt interne partijdemocratie een overbodige luxe. Volgens de communicatiestrategen is het zelfs vervelend: je loopt het risico op dissidentie, en tegengestelde opinies. En dus "onduidelijke communicatie" naar de media toe! Binnen een revolutionaire partij als LSP worden politieke meningsverschillen intern uitbediscussieerd door het confronteren van de verschillende argumenten, om vervolgens na democratische stemming de weg vooruit vast te leggen, en na verloop van tijd de evaluatie te maken of dit effectief de juiste keuze was. Voor burgerlijke kiesmachines als de SP.a is zelfs de schijn van interne onenigheid er teveel aan. Zeker als niet politieke principes en de belangen van de meerderheid van de bevolking, maar de eigen carrièreplanning en de postjes centraal staan.
Een partijnaam als "SP.a" is dan niet meer de uitdrukking van een oriëntatie, richtinggevend voor een politiek programma of strategie. Het is een etiket dat je, afhankelijk van waar de electorale wind waait, kan vervangen en aanpassen. Soms, als het "te oubollig" begint te klinken, frutsel je er wat aan, door er bijvoorbeeld "anders" achter te gooien (Socialistische Partij Anders). Zoals de betere chipsfabrikant ook zijn producten af en toe van een andere "look" zal voorzien, om de nieuwigheid erin te houden. De hele idee dat je een partijnaam even snel verandert om een nieuwkomer als Anciaux aan boord te hijsen, kan enkel ontspruiten aan de meest bureaucratische en oppervlakkige der geesten: het partijbureau van de SP.a. Blij dat ze nu een partijapparaat hadden dat willoos de marsbevelen volgde, zonder arbeiders of strijdbare vakbondsmilitanten die vervelende vragen durven te stellen. Maar dat was dan gerekend zonder een deel van het partijapparaat zelf, dat die extreme top-down benadering - blijkens ook de voorzittersverkiezingen vorig jaar - veel minder ziet zitten, zeker nu de stemmenresultaten niet meer volgen.
Het is ironisch dat de oppositie vandaag niet komt van een openlijk linkse arbeidersvleugel, maar van een oude krokodil als Tobback of een vrij geïsoleerd figuur als Eric De Bruyn. Deze laatste wil in een interview met Knack de "vrije markt" beter laten werken door de invoering van een "overheidsbank". Bij gebrek aan een arbeidersbasis is De Bruyn blijkbaar zeer verregaand bereid om zijn standpunten aan te passen aan de, vandaag, hoofdzakelijk kleinburgerlijke basis van de SP.a. Het is nogal bizar als het de taak van marxisten wordt om een reformistische vleugel uit te vinden waar die niet bestaat, of de kritieken van een deel van de misnoegde bureaucratie te gaan vertolken. Waarom gebruikt De Bruyn zijn huidige positie, hoofdzakelijk in de media, niet om een conferentie te lanceren voor iedereen die buiten de SP.a en de PS aan een echt arbeidersalternatief wil werken? Met eventueel nog mensen van binnen de SP.a maar vooral met de veel bredere groep van arbeiders en jongeren die voor een links alternatief al lang niet meer uitkijken naar SP.a of Groen, om de strijd tegen jobverliezen, dalende koopkracht en het kapitalisme zelf aan te gaan.
In de discussie over de naam heeft het partijbureau van de SP.a er zich vanaf gemaakt met een kunstgreep: enkel de baseline onder de partijnaam zou veranderen, in "Socialisten en Progressieven Anders". De partijnaam zelf blijft naar verluidt dezelfde. Maar een congres laten beslissen over de koers en oriëntatie van de partij nu die in zo'n diep dal zit: dat zat er niet in. Als er al zo flagrant over de gevoeligheden van "de basis" kan worden gewalst, zonder een noemenswaardige revolte van de rangen van de SP.a, dan lijkt het jammer genoeg wel erg moeilijk om binnen die partij nog een politiek ten gunste van de arbeidersklasse te gaan bepleiten.
(pd)
Aanleiding voor de spanningen binnen de partij was de overstap van Anciaux en de zijnen naar de SP.a. Anciaux maakte steeds duidelijk dat hijzelf geen "socialist" is, wat een gebaar vanwege de SP.a-top noodzakelijk maakte om deze "stemmentrekker" binnen te halen zonder dat Anciaux zelf te diep onder de lat doormoest. Blijkbaar was het partijbureau van plan om daarvoor de invulling van de partijnaam op het spel te zetten. SP.a zou dan "Socialisten en Progressieven Anders" worden. Anciaux pikte die suggestie iets te gretig op, zonder dat de SP.a zelf daar al extern over had gecommuniceerd. Gevolg: een oudere generatie van kopstukken - Tobback, Willockx en zelfs de gewezen NAVO-baas Willy Claes - grijpt de klungelige communicatie aan om het gebrek aan "partijdemocratie" in de verf te zetten en te suggereren dat de nieuwe leiding er niets van bakt.
De kritiek van deze oudgedienden is redelijk hypocriet. Tobback maakte er als partijvoorzitter een gewoonte van om interne kritiek niet met argumenten, maar met gebulder en persoonlijke verdachtmakingen te counteren. Zijn oprispingen hebben weinig met een gehechtheid aan partijdemocratie te maken. Tobback komt wel voort uit een generatie die de SP.a nog als "burgerlijke arbeiderspartij" heeft gekend. Met een prokapitalistische top gericht op het parlement en de postjes, maar met een basis waaronder velen nog wel vasthielden aan een strijdbare socialistische opstelling. Een generatie van SP.a-kopstukken die beseft dat je af en toe rekening moet houden met de basis, de gewone partijleden, in de manier waarop je de zaken presenteert.
De huidige SP.a-top, groot geworden na de jaren '80, bestaat uit neoliberale yuppies die de SP.a altijd als een optelsom van carrièreambities hebben beschouwd en gekend. Als een volledig verburgerlijkte partij, waar de meeste arbeiders in de jaren '90 zijn weggegaan. Wat overbleef was een oudere laag die enkel op basis van de herinneringen uit het verleden lid bleef en een nieuwe groep van kleinburgers, de ene al wat arroganter dan de andere, die de SP.a als vehikel voor de eigen carrière zag.
De impasse van de afgelopen week is volledig op het conto te schrijven van hoe deze generatie van "communicatie- of imagostrategen" de politiek, en een politieke partij, ziet. Politiek is niet meer het gezamenlijk uitdenken van een politiek programma en strategie, om die vervolgens na een democratische discussie en stemming, in de praktijk om te zetten. Dat programma is, met enkele nuanceverschillen, hetzelfde bij alle traditionele partijen: een neoliberale besparingspolitiek op de kap van de bevolking. Ideologie was naar verluidt vervelend geworden, na de val van het stalinisme, en enkel via strategisch gelanceerde "ideetjes" kon je de aandacht van de kiezer nog grijpen. Steve Stevaert was daar een kei in: ook in het zelf voorspellen wanneer je best met dit soort oppervlakkige neppolitiek stopt, om je terug te trekken in lucratieve posten als de beheerraad van Ethias of het provinciegouverneurschap van Limburg. Zijn broodje was gebakken - jammer genoeg niet dat van de meeste van zijn kiezers, zoals de huidige kredietcrisis getuigt, of zelfs dat van zijn partij.
Door die neoliberale eenheidsworst is de "vorm, het imago, de communicatie" bij de meeste partijen komen bovendrijven en zelfs dominant geworden. Communicatiespecialisten namen de plaats in van discussie met de partijleden in de afdelingen. Wie maalde er om de uitbouw van een actieve partijbasis als het enkel ging om scoren in de media, en de beschikbare postjes en plaatsen op de lijsten vanzelfsprekend beperkt waren. Het programma bepaalt de organisatievormen en -methoden en niet omgekeerd. Als het programma - in essentie neoliberale afbraak - enkel ten goede komt aan een kleine minderheid van de bevolking wordt interne partijdemocratie een overbodige luxe. Volgens de communicatiestrategen is het zelfs vervelend: je loopt het risico op dissidentie, en tegengestelde opinies. En dus "onduidelijke communicatie" naar de media toe! Binnen een revolutionaire partij als LSP worden politieke meningsverschillen intern uitbediscussieerd door het confronteren van de verschillende argumenten, om vervolgens na democratische stemming de weg vooruit vast te leggen, en na verloop van tijd de evaluatie te maken of dit effectief de juiste keuze was. Voor burgerlijke kiesmachines als de SP.a is zelfs de schijn van interne onenigheid er teveel aan. Zeker als niet politieke principes en de belangen van de meerderheid van de bevolking, maar de eigen carrièreplanning en de postjes centraal staan.
Een partijnaam als "SP.a" is dan niet meer de uitdrukking van een oriëntatie, richtinggevend voor een politiek programma of strategie. Het is een etiket dat je, afhankelijk van waar de electorale wind waait, kan vervangen en aanpassen. Soms, als het "te oubollig" begint te klinken, frutsel je er wat aan, door er bijvoorbeeld "anders" achter te gooien (Socialistische Partij Anders). Zoals de betere chipsfabrikant ook zijn producten af en toe van een andere "look" zal voorzien, om de nieuwigheid erin te houden. De hele idee dat je een partijnaam even snel verandert om een nieuwkomer als Anciaux aan boord te hijsen, kan enkel ontspruiten aan de meest bureaucratische en oppervlakkige der geesten: het partijbureau van de SP.a. Blij dat ze nu een partijapparaat hadden dat willoos de marsbevelen volgde, zonder arbeiders of strijdbare vakbondsmilitanten die vervelende vragen durven te stellen. Maar dat was dan gerekend zonder een deel van het partijapparaat zelf, dat die extreme top-down benadering - blijkens ook de voorzittersverkiezingen vorig jaar - veel minder ziet zitten, zeker nu de stemmenresultaten niet meer volgen.
Het is ironisch dat de oppositie vandaag niet komt van een openlijk linkse arbeidersvleugel, maar van een oude krokodil als Tobback of een vrij geïsoleerd figuur als Eric De Bruyn. Deze laatste wil in een interview met Knack de "vrije markt" beter laten werken door de invoering van een "overheidsbank". Bij gebrek aan een arbeidersbasis is De Bruyn blijkbaar zeer verregaand bereid om zijn standpunten aan te passen aan de, vandaag, hoofdzakelijk kleinburgerlijke basis van de SP.a. Het is nogal bizar als het de taak van marxisten wordt om een reformistische vleugel uit te vinden waar die niet bestaat, of de kritieken van een deel van de misnoegde bureaucratie te gaan vertolken. Waarom gebruikt De Bruyn zijn huidige positie, hoofdzakelijk in de media, niet om een conferentie te lanceren voor iedereen die buiten de SP.a en de PS aan een echt arbeidersalternatief wil werken? Met eventueel nog mensen van binnen de SP.a maar vooral met de veel bredere groep van arbeiders en jongeren die voor een links alternatief al lang niet meer uitkijken naar SP.a of Groen, om de strijd tegen jobverliezen, dalende koopkracht en het kapitalisme zelf aan te gaan.
In de discussie over de naam heeft het partijbureau van de SP.a er zich vanaf gemaakt met een kunstgreep: enkel de baseline onder de partijnaam zou veranderen, in "Socialisten en Progressieven Anders". De partijnaam zelf blijft naar verluidt dezelfde. Maar een congres laten beslissen over de koers en oriëntatie van de partij nu die in zo'n diep dal zit: dat zat er niet in. Als er al zo flagrant over de gevoeligheden van "de basis" kan worden gewalst, zonder een noemenswaardige revolte van de rangen van de SP.a, dan lijkt het jammer genoeg wel erg moeilijk om binnen die partij nog een politiek ten gunste van de arbeidersklasse te gaan bepleiten.
(pd)
maandag, december 29, 2008
Eindejaarskwis: ja, dat was 2008!
Het afgelopen jaar is er weer vanalles gebeurd. Maar weet u nog precies hoe de vork in de steel zat? Hebt u wel degelijk goed opgelet? Of benevelt de roes van de eindejaarsfeesten reeds uw politiek en historisch inzicht? Test het in onze traditionele eindejaarskwis!
Niet langer gedraald, hier volgen onze vragen:
1/ Welk kapitalisme werd ernstig gediskrediteerd door de economische crisis van het afgelopen jaar?
a) het ongecontroleerde kapitalisme (volgens SP.a en Groen)
b) het cowboykapitalisme in de VS (volgens Open VLD)
c) het gebrek aan kapitalisme (volgens Lijst Dedecker)
d) het hele kapitalisme, van boven tot helemaal vanonder (volgens LSP)
Antwoord: d)
2/ Hoe heette de campagne die het Vlaams Belang voerde tegen halalvoedsel in de supermarkten, op een moment dat de rest van de wereld wakker lag van de koopkracht en gevreesde massaontslagen?
a) Consumenten tegen islamisering
b) Halal schaadt, varkensfilet baat
c) Vlaamse waterzooi met schorseneren, altijd en overal
d) Dürüm barst
e) Baas met eigen bestek
Antwoord: a)
3/ Wat was de titel van het opiniestuk waarmee Karel De Gucht (Open VLD) zijn liberale antwoord op de financiële crisis formuleerde?
a) Liberalisme in tijden van net op tijd verkochte Fortisaandelen.
b) Liberalisme in tijden van canapébenoemingen.
c) Liberalisme in tijden van cholera
d) Liberalisme in tijden van staatssubsidies voor het kapitaal
Antwoord: c)
4/ Hoe heette de nobele onbekende die Barack Obama, de Democratische presidentskandidaat, tijdens het campagnevoeren overviel met vragen over zijn vermeende "socialistische belastingvoorstellen"?
a) Joe the Plumber
b) Joe the Runner
c) Joe the Gunner
d) Joe the Real Estate Developer
e) Pieter De Crem
Antwoord: a)
5/ Waarom lanceerden Caroline Gennez en de SP.a een "roadshow" begin december?
a) Om de Belgische mode-industrie te promoten: "En dit is Frank in zijn modieuze cardigan: casual en toch niet underdressed."
b) Om de SP.a te verruimen met Sinterklaas (een blauwe, geen rode)
c) Om alle SP.a-coryfeeën zo snel mogelijk naar de beheerraden van hun grote bedrijven te kunnen vervoeren: links-liberalen moeten pakken wat ze kunnen pakken
d) Omdat een roadshow beter ligt in de media dan Lenin en arbeidersstrijd
Antwoord: d)
6/ Welke vis uit het kookprogramma Plat Préféré leverde volgens een journalist van Ter Zake het ultieme bewijs dat Hitler, jawel, "een vegetariër" was?
a) de forel van Hitler
b) de goudvis van Hitler
c) de zeebaars van Hitler
d) de potvis van Hitler
Antwoord: a)
7/ Welke patroonsorganisatie stelde voor om de werkweek in België te verlengen tot 48 uur, zonder loonopslag?
a) Het Vlaams Belang
b) UNIZO
c) VBO
d) De Unie van Hand- en Geestesarbeiders (RIP 1945)
Antwoord: b)
8/ Welk kartel viel er in 2008 NIET uit elkaar?
a) Het kartel CD&V-NVA
b) Het kartel SP.a-Spirit
c) Het kartel Fortis-Davignon
d) Het kartel Cortebeeck (ACV)-CD&V en De Leeuw (ABVV)-SP.a
Antwoord: d), merkwaardig genoeg
9/ Wanneer zal de economie, volgens de meeste burgerlijke economen, uit de crisis komen en weer beginnen te groeien?
a) De tweede helft van 2007
b) In september 2008, omwille van het plan-Paulson
c) Tegen de derde zondag, dag van de Heer, van 2009
d) Laat de burgerlijke economen nu maar even gerust: 't is zo al erg genoeg
Antwoord: d)
10/ Welke Duitse economist had volgens de LSP-site volledig "gelijk", met zijn inzichten over het kapitalisme?
a) Boudewijn Bouckaert
b) August Bebel
c) Karl May
d) Karl Marx
Antwoord: d)
Prettige feesten aan alle arbeiders!
(pd)
Niet langer gedraald, hier volgen onze vragen:
1/ Welk kapitalisme werd ernstig gediskrediteerd door de economische crisis van het afgelopen jaar?
a) het ongecontroleerde kapitalisme (volgens SP.a en Groen)
b) het cowboykapitalisme in de VS (volgens Open VLD)
c) het gebrek aan kapitalisme (volgens Lijst Dedecker)
d) het hele kapitalisme, van boven tot helemaal vanonder (volgens LSP)
Antwoord: d)
2/ Hoe heette de campagne die het Vlaams Belang voerde tegen halalvoedsel in de supermarkten, op een moment dat de rest van de wereld wakker lag van de koopkracht en gevreesde massaontslagen?
a) Consumenten tegen islamisering
b) Halal schaadt, varkensfilet baat
c) Vlaamse waterzooi met schorseneren, altijd en overal
d) Dürüm barst
e) Baas met eigen bestek
Antwoord: a)
3/ Wat was de titel van het opiniestuk waarmee Karel De Gucht (Open VLD) zijn liberale antwoord op de financiële crisis formuleerde?
a) Liberalisme in tijden van net op tijd verkochte Fortisaandelen.
b) Liberalisme in tijden van canapébenoemingen.
c) Liberalisme in tijden van cholera
d) Liberalisme in tijden van staatssubsidies voor het kapitaal
Antwoord: c)
4/ Hoe heette de nobele onbekende die Barack Obama, de Democratische presidentskandidaat, tijdens het campagnevoeren overviel met vragen over zijn vermeende "socialistische belastingvoorstellen"?
a) Joe the Plumber
b) Joe the Runner
c) Joe the Gunner
d) Joe the Real Estate Developer
e) Pieter De Crem
Antwoord: a)
5/ Waarom lanceerden Caroline Gennez en de SP.a een "roadshow" begin december?
a) Om de Belgische mode-industrie te promoten: "En dit is Frank in zijn modieuze cardigan: casual en toch niet underdressed."
b) Om de SP.a te verruimen met Sinterklaas (een blauwe, geen rode)
c) Om alle SP.a-coryfeeën zo snel mogelijk naar de beheerraden van hun grote bedrijven te kunnen vervoeren: links-liberalen moeten pakken wat ze kunnen pakken
d) Omdat een roadshow beter ligt in de media dan Lenin en arbeidersstrijd
Antwoord: d)
6/ Welke vis uit het kookprogramma Plat Préféré leverde volgens een journalist van Ter Zake het ultieme bewijs dat Hitler, jawel, "een vegetariër" was?
a) de forel van Hitler
b) de goudvis van Hitler
c) de zeebaars van Hitler
d) de potvis van Hitler
Antwoord: a)
7/ Welke patroonsorganisatie stelde voor om de werkweek in België te verlengen tot 48 uur, zonder loonopslag?
a) Het Vlaams Belang
b) UNIZO
c) VBO
d) De Unie van Hand- en Geestesarbeiders (RIP 1945)
Antwoord: b)
8/ Welk kartel viel er in 2008 NIET uit elkaar?
a) Het kartel CD&V-NVA
b) Het kartel SP.a-Spirit
c) Het kartel Fortis-Davignon
d) Het kartel Cortebeeck (ACV)-CD&V en De Leeuw (ABVV)-SP.a
Antwoord: d), merkwaardig genoeg
9/ Wanneer zal de economie, volgens de meeste burgerlijke economen, uit de crisis komen en weer beginnen te groeien?
a) De tweede helft van 2007
b) In september 2008, omwille van het plan-Paulson
c) Tegen de derde zondag, dag van de Heer, van 2009
d) Laat de burgerlijke economen nu maar even gerust: 't is zo al erg genoeg
Antwoord: d)
10/ Welke Duitse economist had volgens de LSP-site volledig "gelijk", met zijn inzichten over het kapitalisme?
a) Boudewijn Bouckaert
b) August Bebel
c) Karl May
d) Karl Marx
Antwoord: d)
Prettige feesten aan alle arbeiders!
(pd)
woensdag, december 03, 2008
SP.a laat opinies leden "onderzoeken"
Door Karel Mortier
Na de nederlaag tijdens de laatste verkiezingen zou de leiding van de SP.a een studie hebben besteld om het profiel van de eigen leden te onderzoeken. Op deze manier komt de partijtop blijkbaar tegemoet aan de wens van het lidmaatschap om “meer gehoord te worden” door die leiding. De leden hadden wellicht verwacht dat de partijleiding zelf zou luisteren, maar dit werd deels uitbesteed aan een aantal universitairen.
Sommigen organiseren congressen waar leden teksten kunnen amenderen en voorleggen om, na intern debat en discussie, de koers van de partij te bepalen. Voor de SP.a-top moeten de resultaten van een enquête, die de koers van de partij schijnbaar bevestigen, voldoen. Waarom nog stemmingen en discussies organiseren als men een objectief en wetenschappelijk onderzoek kan houden naar de opvattingen van het lidmaatschap? Het is uiteraard wat kort door de bocht om te beweren dat de leiding alleen middels enquêtes luistert naar de leden. Maar de manier waarop Caroline Gennez de resultaten met open armen in ontvangst nam, gaf wat die indruk. De sociaaldemocratie heeft trouwens niet het monopolie op deze manier van werken.
Het resultaat van het onderzoek stelt mevrouw Gennez duidelijk tevreden. Volgens haar is het een bevestiging van de koers die de partij vaart en is er dan ook helemaal geen reden om te veranderen. Het lidmaatschap is akkoord met het Generatiepact (in tegenstelling tot een meerderheid van de Vlamingen, volgens de resultaten van een andere studie). Het lidmaatschap is voorstander van een hardere aanpak van de werklozen, wat Vandenbroucke zal plezieren, en het lidmaatschap wil een ruimere autonomie voor de deelstaten - wat eveneens in lijn is met de recentere standpunten van de partij. Kortom, inhoudelijk is de SP.a goed bezig en vertalen ze gewoon de standpunten van hun leden.
De leden zouden ook relatief tevreden zijn over de regeringsdeelname van de SP.a en over de interne werking van de partij. De boodschap is dan ook duidelijk. De leden zijn tevreden over de koers en de werking van de partij. Er is weinig reden om te klagen en om te veranderen. Een punt waar leden niet tevreden over waren was het kartel met de links-liberalen van Spirit, maar daar heeft Gennez een einde aan gemaakt. Beweer nu nog eens dat ze niet luistert naar de leden. Ondertussen heeft de heer Anciaux - weliswaar met niet zoveel woorden - een oproep gelanceerd om na te denken over een Vlaamse Sociale en Democratische beweging. Walter Pauli heeft op 2 december een interessant stuk geschreven in De Morgen, waar de resultaten van bovenstaand onderzoek wonderwil in passen.
Een groot deel van de SP.a-leden zou blijkbaar gelovig zijn, wat de partijleiding van de SP.a wellicht zal motiveren om een opening te maken naar het ACW. Daarnaast zou bijna de helft van het lidmaatschap van de partij voorstander zijn van meer autonomie voor de regio’s. Wat dan een opening kan bieden naar mensen als Anciaux. En de leden zijn volgens het onderzoek ook voorstander van een hardere aanpak van werklozen en het Generatiepact, wat een opening moet bieden om naar rechts op te schuiven of minstens de huidige sociaal-economische standpunten te behouden.
Het aantal leden van de vakbond ligt in de SP.a niet hoger dan in andere partijen, wat dan weer een reden is om de nodige afstand te behouden van de vakbond. Electoraal en qua lidmaatschap biedt de vakbond blijkbaar “weinig meerwaarde”.
Wellicht waren de SP.a-leiding en mensen als Anciaux al een tijdje aan het nadenken over de lancering van een nieuw electoraal product. Een “project” waarmee men definitief afstand zou doen van het socialistische, en in mindere mate “belgicistische”, verleden, dat in de ogen van veel sociaal-democraten à la Janssens en Vandenbroucke wellicht een rem was geworden op hun carrièreplanning.
Zoals de heer Pauli correct stelt zijn daar in het verleden al verschillende pogingen toe geweest, maar zijn die allemaal mislukt. Veel SP.a’ers zouden volgens Pauli denken dat de term “socialisme” een belemmering vormt om contacten te leggen met het ACW en andere bewegingen. Dus zou er een naamsverandering moeten komen. Het programma en het beleid dat de SP.a de laatste jaren heeft gevoerd, zijn nochtans een veel groter obstakel om een ingang te vinden bij het ACW, in het bijzonder de basis ervan. De SP.a heeft het echter niet begrepen op inhoudelijke veranderingen - daarom blijft een restyling wellicht een gemakkelijker optie. In het verleden was de term “socialisme” wellicht een probleem om christelijke arbeiders te benaderen, o.a door de sectaire houding van het partijapparaat ten opzichte van die arbeiders. Maar vandaag lijkt dat veel minder het geval te zijn.
De naamsverandering van SP naar SP.a - waarin SP.a dan eens voor “socialistische partij anders” stond en dan weer voor “sociaal progressief alternatief” - was één van de eerste uiterlijke veranderingen. De kans is groot dat men daar binnenkort veel verder in zal gaan, misschien pas na de komende verkiezingen. De leiding zal zich daarin gesteund voelen door de slechte resultaten die de SP.a naar verwachting zal boeken. De schuld voor die slechte resultaten zullen ze, zoals ze dat eerder hebben gedaan, op de PS steken en het socialistisch-”belgicistische” verleden, dat niet aangepast zou zijn aan het Vlaanderen van 2009.
Mocht SP.a Rood er alsnog in slagen om (via de media) een rol te spelen, dan zal de partijtop een matige uitslag eveneens wijten aan de “verdeeldheid binnen de partij” en een stel hardliners dat zich niet neerlegt bij de “democratische” besluitvorming binnen de partij en de wil van de meerderheid van de leden. Iemand als De Bruyn zal dan wel weer vastzitten, volgens de partijtop, in zijn “eigen grote gelijk” en voor “versplintering” zorgen. Wat gezien de manier waarop de man vasthoudt aan de sociaaldemocratie ironisch zou zijn, voor de kenners.
Als we ervan uitgaan dat het onderzoek op een deftige manier werd gevoerd en de resultaten representatief zijn voor de partij, dan ziet het er niet bepaald goed uit voor mensen die illusies hebben in de mogelijkheid om de SP.a van binnenuit te verlinksen. Er is meer dan een jaar na de verkiezingen geen enkele indicatie dat de partij op sociaal-economisch vlak naar links opschuift. Op communautair vlak is er geen enkele, maar dan ook geen enkele beweging in de standpunten van de partij. De kans dat Vandenbroucke qua arbeidersmarktbeleid andere standpunten zal gaan innemen, zal er na het lezen van dit onderzoek ook niet groter op zijn geworden. Het enige lichtpunt is dat de grootste groep van leden nog steeds arbeiders zijn, maar dat aantal daalt en de gemiddelde leeftijd ligt ook zeer hoog. Het onderzoek zegt op het eerste gezicht ook niets over de betrokkenheid van die mensen bij het interne leven, of het gebrek daaraan, van de partij. De verdienste van SP.a Rood is dat Gennez moet blijven herhalen dat de partij niet naar links zal opschuiven, wat zonder SP.a Rood op dit moment niet het geval zou zijn geweest. En wat uiteraard een indicatie is van de zwakte van de (radicale) linkerzijde in ons land. Wellicht zal dit sommige SP. Roders tevreden stellen en zullen ze zich nog enkele decennia kunnen sussen met die gedachte.
De vraag is alleen wat men zal doen als de SP.a effectief zou beslissen om van naam te veranderen, en zich te restylen tot een Vlaamse Sociale en Democratische partij waarin figuren als Anciaux mee de plak zullen zwaaien? Dit is nog niet zeker, maar de kans bestaat. Wellicht zullen we het antwoord op die vraag weten tegen de volgende verkiezingen. Misschien laat de leiding een aantal openingen voor radicalere opvattingen en mensen binnen die “open” en “brede” Vlaamse Sociale en Democratische “partij”. Maar dat zal eerder een gedoogbeleid zijn, om eventuele linkse concurrentie af te blokken.
Het is vreemd dat op een moment dat het kapitalistische systeem zwaarder onder vuur komt te liggen de officiële linkerzijde in ons land, en met name in Vlaanderen, moeite heeft om dit systeem kritisch te benaderen. Laat staan om een alternatief naar voren te schuiven. Figuren als Sarkozy, Merkel en bij wijlen soms Dedecker komen kritischer voor de dag over het huidige systeem dan partijen als Groen! en zeker de SP.a. Op een moment dat hardcore liberalen in ons land pleiten voor de (tijdelijke) nationalisering van de volledige banksector komt de SP.a niet verder dan een pleidooi om Fortis nog sneller te verkopen aan een buitenlandse ondernemer.
De Groenen vinden het vandaag zowaar het moment om hun vertrouwen in het kapitalistische systeem uit te spreken, en openingen te creëren naar het patronaat om samen een oplossing te zoeken voor de milieuproblematiek. Als er nog een beter bewijs is dat het patronaat een deel van het probleem is, in plaats van een deel van de oplossing, dan de crisis waar we nu inzitten dan weet ik het ook niet meer. Van SP.a en Groen moeten we geen links en sociaal antwoord meer verwachten op de crisis. Dat zal van arbeiders en jongeren in strijd zelf moeten komen.
Na de nederlaag tijdens de laatste verkiezingen zou de leiding van de SP.a een studie hebben besteld om het profiel van de eigen leden te onderzoeken. Op deze manier komt de partijtop blijkbaar tegemoet aan de wens van het lidmaatschap om “meer gehoord te worden” door die leiding. De leden hadden wellicht verwacht dat de partijleiding zelf zou luisteren, maar dit werd deels uitbesteed aan een aantal universitairen.
Sommigen organiseren congressen waar leden teksten kunnen amenderen en voorleggen om, na intern debat en discussie, de koers van de partij te bepalen. Voor de SP.a-top moeten de resultaten van een enquête, die de koers van de partij schijnbaar bevestigen, voldoen. Waarom nog stemmingen en discussies organiseren als men een objectief en wetenschappelijk onderzoek kan houden naar de opvattingen van het lidmaatschap? Het is uiteraard wat kort door de bocht om te beweren dat de leiding alleen middels enquêtes luistert naar de leden. Maar de manier waarop Caroline Gennez de resultaten met open armen in ontvangst nam, gaf wat die indruk. De sociaaldemocratie heeft trouwens niet het monopolie op deze manier van werken.
Het resultaat van het onderzoek stelt mevrouw Gennez duidelijk tevreden. Volgens haar is het een bevestiging van de koers die de partij vaart en is er dan ook helemaal geen reden om te veranderen. Het lidmaatschap is akkoord met het Generatiepact (in tegenstelling tot een meerderheid van de Vlamingen, volgens de resultaten van een andere studie). Het lidmaatschap is voorstander van een hardere aanpak van de werklozen, wat Vandenbroucke zal plezieren, en het lidmaatschap wil een ruimere autonomie voor de deelstaten - wat eveneens in lijn is met de recentere standpunten van de partij. Kortom, inhoudelijk is de SP.a goed bezig en vertalen ze gewoon de standpunten van hun leden.
De leden zouden ook relatief tevreden zijn over de regeringsdeelname van de SP.a en over de interne werking van de partij. De boodschap is dan ook duidelijk. De leden zijn tevreden over de koers en de werking van de partij. Er is weinig reden om te klagen en om te veranderen. Een punt waar leden niet tevreden over waren was het kartel met de links-liberalen van Spirit, maar daar heeft Gennez een einde aan gemaakt. Beweer nu nog eens dat ze niet luistert naar de leden. Ondertussen heeft de heer Anciaux - weliswaar met niet zoveel woorden - een oproep gelanceerd om na te denken over een Vlaamse Sociale en Democratische beweging. Walter Pauli heeft op 2 december een interessant stuk geschreven in De Morgen, waar de resultaten van bovenstaand onderzoek wonderwil in passen.
Een groot deel van de SP.a-leden zou blijkbaar gelovig zijn, wat de partijleiding van de SP.a wellicht zal motiveren om een opening te maken naar het ACW. Daarnaast zou bijna de helft van het lidmaatschap van de partij voorstander zijn van meer autonomie voor de regio’s. Wat dan een opening kan bieden naar mensen als Anciaux. En de leden zijn volgens het onderzoek ook voorstander van een hardere aanpak van werklozen en het Generatiepact, wat een opening moet bieden om naar rechts op te schuiven of minstens de huidige sociaal-economische standpunten te behouden.
Het aantal leden van de vakbond ligt in de SP.a niet hoger dan in andere partijen, wat dan weer een reden is om de nodige afstand te behouden van de vakbond. Electoraal en qua lidmaatschap biedt de vakbond blijkbaar “weinig meerwaarde”.
Wellicht waren de SP.a-leiding en mensen als Anciaux al een tijdje aan het nadenken over de lancering van een nieuw electoraal product. Een “project” waarmee men definitief afstand zou doen van het socialistische, en in mindere mate “belgicistische”, verleden, dat in de ogen van veel sociaal-democraten à la Janssens en Vandenbroucke wellicht een rem was geworden op hun carrièreplanning.
Zoals de heer Pauli correct stelt zijn daar in het verleden al verschillende pogingen toe geweest, maar zijn die allemaal mislukt. Veel SP.a’ers zouden volgens Pauli denken dat de term “socialisme” een belemmering vormt om contacten te leggen met het ACW en andere bewegingen. Dus zou er een naamsverandering moeten komen. Het programma en het beleid dat de SP.a de laatste jaren heeft gevoerd, zijn nochtans een veel groter obstakel om een ingang te vinden bij het ACW, in het bijzonder de basis ervan. De SP.a heeft het echter niet begrepen op inhoudelijke veranderingen - daarom blijft een restyling wellicht een gemakkelijker optie. In het verleden was de term “socialisme” wellicht een probleem om christelijke arbeiders te benaderen, o.a door de sectaire houding van het partijapparaat ten opzichte van die arbeiders. Maar vandaag lijkt dat veel minder het geval te zijn.
De naamsverandering van SP naar SP.a - waarin SP.a dan eens voor “socialistische partij anders” stond en dan weer voor “sociaal progressief alternatief” - was één van de eerste uiterlijke veranderingen. De kans is groot dat men daar binnenkort veel verder in zal gaan, misschien pas na de komende verkiezingen. De leiding zal zich daarin gesteund voelen door de slechte resultaten die de SP.a naar verwachting zal boeken. De schuld voor die slechte resultaten zullen ze, zoals ze dat eerder hebben gedaan, op de PS steken en het socialistisch-”belgicistische” verleden, dat niet aangepast zou zijn aan het Vlaanderen van 2009.
Mocht SP.a Rood er alsnog in slagen om (via de media) een rol te spelen, dan zal de partijtop een matige uitslag eveneens wijten aan de “verdeeldheid binnen de partij” en een stel hardliners dat zich niet neerlegt bij de “democratische” besluitvorming binnen de partij en de wil van de meerderheid van de leden. Iemand als De Bruyn zal dan wel weer vastzitten, volgens de partijtop, in zijn “eigen grote gelijk” en voor “versplintering” zorgen. Wat gezien de manier waarop de man vasthoudt aan de sociaaldemocratie ironisch zou zijn, voor de kenners.
Als we ervan uitgaan dat het onderzoek op een deftige manier werd gevoerd en de resultaten representatief zijn voor de partij, dan ziet het er niet bepaald goed uit voor mensen die illusies hebben in de mogelijkheid om de SP.a van binnenuit te verlinksen. Er is meer dan een jaar na de verkiezingen geen enkele indicatie dat de partij op sociaal-economisch vlak naar links opschuift. Op communautair vlak is er geen enkele, maar dan ook geen enkele beweging in de standpunten van de partij. De kans dat Vandenbroucke qua arbeidersmarktbeleid andere standpunten zal gaan innemen, zal er na het lezen van dit onderzoek ook niet groter op zijn geworden. Het enige lichtpunt is dat de grootste groep van leden nog steeds arbeiders zijn, maar dat aantal daalt en de gemiddelde leeftijd ligt ook zeer hoog. Het onderzoek zegt op het eerste gezicht ook niets over de betrokkenheid van die mensen bij het interne leven, of het gebrek daaraan, van de partij. De verdienste van SP.a Rood is dat Gennez moet blijven herhalen dat de partij niet naar links zal opschuiven, wat zonder SP.a Rood op dit moment niet het geval zou zijn geweest. En wat uiteraard een indicatie is van de zwakte van de (radicale) linkerzijde in ons land. Wellicht zal dit sommige SP. Roders tevreden stellen en zullen ze zich nog enkele decennia kunnen sussen met die gedachte.
De vraag is alleen wat men zal doen als de SP.a effectief zou beslissen om van naam te veranderen, en zich te restylen tot een Vlaamse Sociale en Democratische partij waarin figuren als Anciaux mee de plak zullen zwaaien? Dit is nog niet zeker, maar de kans bestaat. Wellicht zullen we het antwoord op die vraag weten tegen de volgende verkiezingen. Misschien laat de leiding een aantal openingen voor radicalere opvattingen en mensen binnen die “open” en “brede” Vlaamse Sociale en Democratische “partij”. Maar dat zal eerder een gedoogbeleid zijn, om eventuele linkse concurrentie af te blokken.
Het is vreemd dat op een moment dat het kapitalistische systeem zwaarder onder vuur komt te liggen de officiële linkerzijde in ons land, en met name in Vlaanderen, moeite heeft om dit systeem kritisch te benaderen. Laat staan om een alternatief naar voren te schuiven. Figuren als Sarkozy, Merkel en bij wijlen soms Dedecker komen kritischer voor de dag over het huidige systeem dan partijen als Groen! en zeker de SP.a. Op een moment dat hardcore liberalen in ons land pleiten voor de (tijdelijke) nationalisering van de volledige banksector komt de SP.a niet verder dan een pleidooi om Fortis nog sneller te verkopen aan een buitenlandse ondernemer.
De Groenen vinden het vandaag zowaar het moment om hun vertrouwen in het kapitalistische systeem uit te spreken, en openingen te creëren naar het patronaat om samen een oplossing te zoeken voor de milieuproblematiek. Als er nog een beter bewijs is dat het patronaat een deel van het probleem is, in plaats van een deel van de oplossing, dan de crisis waar we nu inzitten dan weet ik het ook niet meer. Van SP.a en Groen moeten we geen links en sociaal antwoord meer verwachten op de crisis. Dat zal van arbeiders en jongeren in strijd zelf moeten komen.
zondag, november 23, 2008
Roadshow SP.a: hoe hol ik de crisis achterna?
Caroline Gennez en 6 andere, jonge kopstukken van de SP.a vatten op 8 december hun roadshow door de Vlaamse provincies aan. Dat het kapitalisme in zijn voegen kraakt, en de sociaal-democratie daar geen graantje van zou meepikken, dat vindt Gennez te gek voor woorden. Over de inhoud van de roadshow stonden alle violen meteen gelijkgestemd. Topmannen of -vrouwen van de partij die zetelen in de raad van bestuur van een bank (Dexia - Janssens), verzekeringsmaatschappij (Ethias - Stevaert), van SN Brussels Airlines (Luc Van den Bossche) of andere sociaal-democratische multinationals, werden vriendelijk verzocht om thuis te blijven. Gennez en haar speerdragers lopen immers storm voor “de eerlijke samenleving”. Dan hou je de bankiers best even op stal.
Noem het haarkloverij, maar waarom dit ding een “show” moet heten - in tijden van massaontslagen, economische werkloosheid en aanstormende faillissementen - is ons een raadsel. Hoe afgesneden van de realiteit kan een bureaucratisch apparaat leven? Je ziet het partijbureau waarop deze macabere grap werd bekokstoofd zo voor je. Johan Vande Lanotte: “We moeten de partij herpositioneren op de markt, kameraden en bankbeheerders. Dit zou kunnen uitdraaien op de ergste economische crisis in 50 jaar. Dat ziet een klein kind.” Frank Vandenbroucke (kijkt op uit zijn krant): “Ahem? Hoe laat is het?” Gennez (Frank indringend aanstarend, met haar diepe kijkers): “En de mensen die worden gezien als de beheerders van de partij zullen die boodschap niet geloofwaardig kunnen brengen. Hoe waardevol ze anders ook zijn.” Vande Lanotte (het geheel overpeinzend): “Daar heb je een punt, Caroline. Frank en ik moeten even uit beeld verdwijnen. Er moet een nieuw concept worden gelanceerd, een brede campagne naar de media toe. Het beeld over de SP.a moet veranderen. Change we can believe in!” Gennez: “Jonge en frisse gezichten! Maar hoe presenteren we die? Toch niet wéér met zo’n saaie persconferentie van dertien in een dozijn?” Vandenbroucke (ongeïnteresseerd, terwijl hij de cartoons in zijn krant napluist): “Met een roadshow.” Gennez: “Dat is het. Cool! Perfect Frank. O waaw.”
Over de inhoud van haar antwoord op de crisis heeft de SP.a nog niet veel gelost. We wisten al dat “een rode Dedecker” niet bestond, aldus Gennez. Er moeten volgens de SP.a meer regels komen in de financiële sector, op internationaal vlak. Hoe zo’n regelgeving de uitbuiting en overproductie die eigen zijn aan dit systeem, en de basis vormen voor de groei van een parasitaire financiële sector, oplost? Daarover tasten ze bij de SP.a nog in het duister. Ook over de koopkracht en hoe die te verbeteren voor de loontrekkenden: de wereld heeft er Gennez nog geen “ideetjes” over horen lanceren. Zelfs een slogan als “nationalisatie van de banksector” krijgen ze bij de SP.a niet over de lippen. Omdat er teveel eigen partijkopstukken dik geld mee verdienen? Ze worden op dit vlak voorbijgestoken door liberalen als Paul De Grauwe (Open VLD). Laat staan dat het bij Gennez en haar partijgenoten zou opkomen om bedrijven die massaontslagen aankondigen onverwijld te nationaliseren. Het liefst onder de democratische controle van de arbeiders die er werken, want van de huidige politici weten we dat ze ons opnieuw zullen uitverkopen.
Wij kunnen linkse socialisten en leden van de LSP alleen maar aanraden om deze roadshow van de SP.a zeker niet links te laten liggen - zoals zij deden met de stakingspiketten van Carrefour, etc. Gennez heeft verklaard dat ze wil dat de SP.a een “netwerkpartij” wordt. Wij dachten dat je daar Facebook voor had, maar we zijn dus verkeerd. Netwerkers aller landen, verenigt u? Marx draait zich nog eens om in zijn graf. En een nieuwe arbeiderspartij blijft meer dan nodig. Als het in Duitsland (Die Linke), Frankrijk (de NPA van Besançenot) en Nederland (SP) kan - waar we zogezegd toch competitief mee moeten blijven - waarom dan hier niet?
(pd)
Noem het haarkloverij, maar waarom dit ding een “show” moet heten - in tijden van massaontslagen, economische werkloosheid en aanstormende faillissementen - is ons een raadsel. Hoe afgesneden van de realiteit kan een bureaucratisch apparaat leven? Je ziet het partijbureau waarop deze macabere grap werd bekokstoofd zo voor je. Johan Vande Lanotte: “We moeten de partij herpositioneren op de markt, kameraden en bankbeheerders. Dit zou kunnen uitdraaien op de ergste economische crisis in 50 jaar. Dat ziet een klein kind.” Frank Vandenbroucke (kijkt op uit zijn krant): “Ahem? Hoe laat is het?” Gennez (Frank indringend aanstarend, met haar diepe kijkers): “En de mensen die worden gezien als de beheerders van de partij zullen die boodschap niet geloofwaardig kunnen brengen. Hoe waardevol ze anders ook zijn.” Vande Lanotte (het geheel overpeinzend): “Daar heb je een punt, Caroline. Frank en ik moeten even uit beeld verdwijnen. Er moet een nieuw concept worden gelanceerd, een brede campagne naar de media toe. Het beeld over de SP.a moet veranderen. Change we can believe in!” Gennez: “Jonge en frisse gezichten! Maar hoe presenteren we die? Toch niet wéér met zo’n saaie persconferentie van dertien in een dozijn?” Vandenbroucke (ongeïnteresseerd, terwijl hij de cartoons in zijn krant napluist): “Met een roadshow.” Gennez: “Dat is het. Cool! Perfect Frank. O waaw.”
Over de inhoud van haar antwoord op de crisis heeft de SP.a nog niet veel gelost. We wisten al dat “een rode Dedecker” niet bestond, aldus Gennez. Er moeten volgens de SP.a meer regels komen in de financiële sector, op internationaal vlak. Hoe zo’n regelgeving de uitbuiting en overproductie die eigen zijn aan dit systeem, en de basis vormen voor de groei van een parasitaire financiële sector, oplost? Daarover tasten ze bij de SP.a nog in het duister. Ook over de koopkracht en hoe die te verbeteren voor de loontrekkenden: de wereld heeft er Gennez nog geen “ideetjes” over horen lanceren. Zelfs een slogan als “nationalisatie van de banksector” krijgen ze bij de SP.a niet over de lippen. Omdat er teveel eigen partijkopstukken dik geld mee verdienen? Ze worden op dit vlak voorbijgestoken door liberalen als Paul De Grauwe (Open VLD). Laat staan dat het bij Gennez en haar partijgenoten zou opkomen om bedrijven die massaontslagen aankondigen onverwijld te nationaliseren. Het liefst onder de democratische controle van de arbeiders die er werken, want van de huidige politici weten we dat ze ons opnieuw zullen uitverkopen.
Wij kunnen linkse socialisten en leden van de LSP alleen maar aanraden om deze roadshow van de SP.a zeker niet links te laten liggen - zoals zij deden met de stakingspiketten van Carrefour, etc. Gennez heeft verklaard dat ze wil dat de SP.a een “netwerkpartij” wordt. Wij dachten dat je daar Facebook voor had, maar we zijn dus verkeerd. Netwerkers aller landen, verenigt u? Marx draait zich nog eens om in zijn graf. En een nieuwe arbeiderspartij blijft meer dan nodig. Als het in Duitsland (Die Linke), Frankrijk (de NPA van Besançenot) en Nederland (SP) kan - waar we zogezegd toch competitief mee moeten blijven - waarom dan hier niet?
(pd)
dinsdag, november 11, 2008
Ultimate makeover: Boudewijn Bouckaert
Nà de kredietcrisis
De liberale denktank Cassandra, met als boegbeeld LDD-ideoloog Boudewijn Bouckaert, heeft de "ergste economische crisis in 50 jaar" op haar manier "gevierd". "Ik wist niet dat de 'creatieve destructie' van een kapitalistische crisis zo mooi kon zijn", stelde de ultraliberale Bouckaert in een reactie tegenover deze weblog. Terwijl de rest van de mensheid met een bang hart naar de tsunami van jobverliezen kijkt, pleegt de LDD-theoreticus liever een dansje (zie foto). Vreemd volkje, die vrijemarktaanhangers, als u het ons vraagt. En de crisis is nog maar pas begonnen...
(Foto weggehaald)
"If I can't dance, it's not my counterrevolution."
Lijst Dedecker presenteert:
Howlin' Wolf Buddy Bouckaert
(Foto weggehaald)
"When I woke up this morning... my bank was nationalized.
Ow ow ow oooow!!!"
"I feel so blueee! Keynes is a deviiil.
Ow ow ow ooooww!"
Onze liberale vrienden, zo is bekend, houden van een verkleedpartijtje op zijn tijd. Hieronder geeft Bouckaert zijn hoogstpersoonlijke visie op de verkiezingen in de VS weer. "Nooit zal ik mij neerleggen bij de multiculturele melting pot. Ik hul mij nog liever in een jurk, ja ja een jurk, met de Amerikaanse vlag als symbool van onze principiële strijd voor ondernemersvrijheid!" Tja...
(Foto weggehaald)
"Stakingspiketten aan de Carrefour? Hier komt Miss Liberty! Waar zijn mijn eenzijdig verzoekschrift en mijn
deegrol?"
De liberale denktank Cassandra, met als boegbeeld LDD-ideoloog Boudewijn Bouckaert, heeft de "ergste economische crisis in 50 jaar" op haar manier "gevierd". "Ik wist niet dat de 'creatieve destructie' van een kapitalistische crisis zo mooi kon zijn", stelde de ultraliberale Bouckaert in een reactie tegenover deze weblog. Terwijl de rest van de mensheid met een bang hart naar de tsunami van jobverliezen kijkt, pleegt de LDD-theoreticus liever een dansje (zie foto). Vreemd volkje, die vrijemarktaanhangers, als u het ons vraagt. En de crisis is nog maar pas begonnen...
(Foto weggehaald)
"If I can't dance, it's not my counterrevolution."
Lijst Dedecker presenteert:
Howlin' Wolf Buddy Bouckaert
(Foto weggehaald)
"When I woke up this morning... my bank was nationalized.
Ow ow ow oooow!!!"
"I feel so blueee! Keynes is a deviiil.
Ow ow ow ooooww!"
Onze liberale vrienden, zo is bekend, houden van een verkleedpartijtje op zijn tijd. Hieronder geeft Bouckaert zijn hoogstpersoonlijke visie op de verkiezingen in de VS weer. "Nooit zal ik mij neerleggen bij de multiculturele melting pot. Ik hul mij nog liever in een jurk, ja ja een jurk, met de Amerikaanse vlag als symbool van onze principiële strijd voor ondernemersvrijheid!" Tja...
(Foto weggehaald)
"Stakingspiketten aan de Carrefour? Hier komt Miss Liberty! Waar zijn mijn eenzijdig verzoekschrift en mijn
deegrol?"
zondag, november 09, 2008
Cultuur: “Het zwarte gat”, of de terugkeer van Bob Castaer
(NVDR: Wij dachten dat we van hem af waren, maar we waren verkeerd. Lezers van deze weblog herinneren zich misschien nog de obscure dichter die deze satirisch bedoelde contreien, menig etmaal geleden, onveilig meende te moeten maken. Bob Castaer was zijn naam. Kleinburgerlijk-cynische flauwekul was zijn faam. Het scheelde geen haar of we waren hier als grote delen van de burgerlijke pers en de boekjes geëindigd. De wereld had aan één sikkeneurige Gerrit Komrij genoeg, vonden wij. Maar wie zijn wie? Proletarische stipjes in de massa.
Het was een volstrekt uitgerafelde Bob Castaer die gisteren opnieuw aan onze voordeur aanklopte. Had geld geïnvesteerd in Fortisaandelen. Om eindelijk zijn eerste officiële dichtbundel uit te brengen. In eigen beheer, want “Bob Castaer zou zich nooit hoereren aan het uitgeversbedrijf”. Zijn dichtkunst, metafysische gevoeligheid en bijbehorend ego waren daarvoor te delicaat. Hij was zijn vrouw kwijtgeraakt en zijn “goedehuisvaderaandeel”, stelde de dichter met betraande ogen. Ook zijn fiets was hem ontvreemd. Bob leefde nu in een studentenkamer van “3 op 4” in het stadscentrum, waar hij in alle stilte aan zijn gedichten kon werken. Verpozing vond Bob door naar Leonard Cohen te luisteren, op een oude casettespeler. Zijn Fortisaandelen waren met 92% de dieperik in getuimeld. Hij vertrouwde enkel ons nog, “niet de banken”, om zijn dierbare pennenvruchten te publiceren. En die Lippens en zijn bende zou hij ooit nog voor de rechter slepen.
Omdat wij uiteindelijk niet van de slechtsten zijn, nodigden we Castaer uit om in ons nederige stulpje een kom warme soep met lekkere beschuitjes te komen binnensmikkelen. We kochten hem ook een pakje Marlboro en een Bifiworst in de nachtwinkel, en stelden de kinderen aan hem voor: “Tonton Bob”. Deze weblog excuseert zich tevens bij de lezer voor het leed in de wereld, dat we met de publicatie van dit gedicht geen centimeter zullen hebben verkleind. Integendeel.)
Het zwarte gat
Door Bob Castaer, kleinburgerlijk dichter van de nutteloosheid
Het zwarte gat in de hand van Meneer Lippens
Geurt naar sulfer, dampend aandeel van de hel
Waar levens verbranden en zielen vergaan
hunner lusttuin is
ons machinaal bestaan?
Bezoldigd bachanaal
van de meesters van deceptie
Veelgangenmenu in kwartaalbedrog, dan hoogmoed
en gekwetste eendenborst
Laveloos van de leugen, naar wie de wind zich buigt
zolang de Fortis-jackpot juicht
En ik staar verpletterd naar gapende ruïnes
waar ooit rozen bloeiden met doornen
van herverpakte gifmengers met massavernietigingswapens
Dit is mijn Irak, gefaalde staat van belegging
Plein vol woordeloze dichters
De schotten van een Aardse Hel, die je opsnuift als
hamburgers en frietjes van McDonald’s
Ik staar naar het plafond
dat zwijgt en loert en loenst
als mensen die veel weten
Mijn fiets drijft roerloos in de Dijle
Het zwarte gat lacht en buldert
zoals de Eerwaarde Heer Lippens
Romeins keizer van eertijds financieel imperium
kapseizend onder een veelgangenmenu
dat ziek en dronken maakt
van deze potverdommese bol
Het was een volstrekt uitgerafelde Bob Castaer die gisteren opnieuw aan onze voordeur aanklopte. Had geld geïnvesteerd in Fortisaandelen. Om eindelijk zijn eerste officiële dichtbundel uit te brengen. In eigen beheer, want “Bob Castaer zou zich nooit hoereren aan het uitgeversbedrijf”. Zijn dichtkunst, metafysische gevoeligheid en bijbehorend ego waren daarvoor te delicaat. Hij was zijn vrouw kwijtgeraakt en zijn “goedehuisvaderaandeel”, stelde de dichter met betraande ogen. Ook zijn fiets was hem ontvreemd. Bob leefde nu in een studentenkamer van “3 op 4” in het stadscentrum, waar hij in alle stilte aan zijn gedichten kon werken. Verpozing vond Bob door naar Leonard Cohen te luisteren, op een oude casettespeler. Zijn Fortisaandelen waren met 92% de dieperik in getuimeld. Hij vertrouwde enkel ons nog, “niet de banken”, om zijn dierbare pennenvruchten te publiceren. En die Lippens en zijn bende zou hij ooit nog voor de rechter slepen.
Omdat wij uiteindelijk niet van de slechtsten zijn, nodigden we Castaer uit om in ons nederige stulpje een kom warme soep met lekkere beschuitjes te komen binnensmikkelen. We kochten hem ook een pakje Marlboro en een Bifiworst in de nachtwinkel, en stelden de kinderen aan hem voor: “Tonton Bob”. Deze weblog excuseert zich tevens bij de lezer voor het leed in de wereld, dat we met de publicatie van dit gedicht geen centimeter zullen hebben verkleind. Integendeel.)
Het zwarte gat
Door Bob Castaer, kleinburgerlijk dichter van de nutteloosheid
Het zwarte gat in de hand van Meneer Lippens
Geurt naar sulfer, dampend aandeel van de hel
Waar levens verbranden en zielen vergaan
hunner lusttuin is
ons machinaal bestaan?
Bezoldigd bachanaal
van de meesters van deceptie
Veelgangenmenu in kwartaalbedrog, dan hoogmoed
en gekwetste eendenborst
Laveloos van de leugen, naar wie de wind zich buigt
zolang de Fortis-jackpot juicht
En ik staar verpletterd naar gapende ruïnes
waar ooit rozen bloeiden met doornen
van herverpakte gifmengers met massavernietigingswapens
Dit is mijn Irak, gefaalde staat van belegging
Plein vol woordeloze dichters
De schotten van een Aardse Hel, die je opsnuift als
hamburgers en frietjes van McDonald’s
Ik staar naar het plafond
dat zwijgt en loert en loenst
als mensen die veel weten
Mijn fiets drijft roerloos in de Dijle
Het zwarte gat lacht en buldert
zoals de Eerwaarde Heer Lippens
Romeins keizer van eertijds financieel imperium
kapseizend onder een veelgangenmenu
dat ziek en dronken maakt
van deze potverdommese bol
donderdag, oktober 30, 2008
Aangebrande forel
(Wanneer geloofssystemen verkruimelen: vervolg op wat voorafging)
Als u dacht dat een wereldrecessie en inzakkende beurzen erg was: in de vaderlandse pers maakte de afgelopen week ook een ander heet hangijzer school. De forel van Hitler. Het Canvas-programma van kookwonder Jeroen Meus had de geweldige gedachte opgevat om, wat heette, de lievelingsschotel van de Führer te reconstrueren. Inclusief het Beierse recept voor botersaus. Eindelijk zouden we aan de weet komen of de nazileider na zijn werkuren misschien wel wat goede smaak bezat. En of hij nu ja dan nee met enige zwier en zin voor culinaire esthetiek zijn forel in een Zuid-Duitse pan wist te mikken.
De polemiek die sindsdien in de Vlaamse pers losbarstte, doorstaat met glans de vergelijking met de Boerenkrijg, de Guldensporenslag en de discussie over Brussel-Halle-Vilvoorde samen. Er werd gehakt en gehouwen. Er werd aan neuzen getrokken en geduwd. Sociale netwerken werden belachelijk gemaakt. Argumentaties werden opgetrokken, verklaringsschema's nauwgezet in stelling gebracht,... enkel om met de voorhamer weer compleet te worden vernield. In het bijzonder de commentatoren Luc Van der Kelen en Yves Desmet lieten zich gelden.
Voor beide heren leek de forel in superieure botersaus van Hitler een welgekome afwisseling in hun journalistieke bestaan. Beeld je eens het leven in van een neoliberale opiniemaker, waarvan we beide heerschappen op hun manier toch rolmodellen mogen noemen, in volle kredietcrisis. Da's niet gelachen. Elke tien minuten een nieuwe, hatelijke onheilstijding die van de telexen stuikt. Om kurkdroog nog wat meer banknationaliseringen, beurscrashen of uiteenklappende zeepbellen in de financiële sector aan te kondigen. Na enkele weken al een stuk minder aangenaam, die vermeende "creatieve destructie".
Zo'n onfortuinlijke samenloop van de gebeurtenissen vreet aan het systeem. Een beetje links- of rechts-liberaal wordt daar geheid kregelig van. Waarom stemmen de feiten niet meer overeen met de gevierde theorie? Hij of zij begint naar schuldigen te zoeken. Buiten zichzelf. Nee, daar valt niks te rapen, Sherlock. Rest nog: ontwijkingsgedrag. Wij kennen een beetje van sociale psychologie. De neoliberale stukjesschrijver werpt zich nu, met een ijver een nobeler zaak waardig, op de forel van Hitler. Die forel, inclusief de botersaus waarin hij ronddobbert, neemt voor enkele dagen zijn gehele denkwereld in beslag. Allemaal uren en minuten die niet aan de depressie van het kapitalisme moeten worden besteed. Heerlijk. Er even lekker uit, met een stuk forel.
Zo gebeurde het dat Luc Van der Kelen de SP.a er in het Laatste Nieuws van beschuldigde, naar aanleiding van de bankcrisis, de "bolsjewieken" terug te hebben opgericht. Met vader Tobback in de rol van Lenin, altijd logisch redenerend, en Patrick Janssens als eeuwige opruier van de massa's, Trotski of course. De gelijkenis leek Van der Kelen, in volle kredietcrisis, frappant. Gelukkig zorgde de VRT-forel van Plat Préféré snel voor enige afleiding, of het "spook van het marxisme" had onze commentator jammerlijk te bed gesteld. In een handomdraai had Van der Kelen een ontzagwekkende berg telexen over de economische crisis van zijn bureautafel geveegd. Verrukt dat hij principieel kon inhakken op elke banalisering van het Groot-Germaanse Rijk. Hij was dan wel een neoliberaal, maar sommige principes van de goede smaak en de gerechtigheid waren Van der Kelen niet vreemd. Het zij zo, er viel zelfs iets voor te zeggen, voor dat idee van goede smaak.
Maar dat was dan weer gerekend zonder het gemoed van Yves Desmet, die ook al die telexen en spetterende koppen over de economische tsunami had moeten verteren. Jongens, jongens, dat was voor Yves geen pretje. Je zal maar jarenlang iedere criticus van de vrije markt de mantel uitvegen als "oubollige socialist" uit de prehistorie, en dan zoiets meemaken! Eerst meende Yves dat deze crisis een gevolg was van "wantrouwen". Tussen de banken. Je moet er eens op letten: als de hoofdredacteur van De Morgen finaal een mankement in ons aller vrije markt gedwongen wordt te erkennen, dan zit het bijna altijd tussen onze oren. Zelden in de realiteit zelf. Kelderde er weer eens een serie beurskoersen dan ontwaarde Yves in zijn krant de dag nadien meteen een aandoening van "overpessimisme".
Wat volgde, weten we maar al te goed. Opnieuw een stapel hatelijke telexen, die kurkdroog gewaagden van de "ergste economische crisis sinds de jaren '30". Toen de excessen van het neoliberalisme echt niet meer onder stoelen of banken konden worden gestoken, en hij zich met elk editoriaal belachelijker leek te maken, veranderde Yves geruisloos van positie. Plots leek het, warempel, alsof hij - en niet de "oubollige socialisten" - reeds jarenlang voor de nefaste gevolgen van een ongecontroleerde vrije markt hadden gewaarschuwd. Je moet maar durven.
Vergeef het de hoofdredacteur van De Morgen dus als hij zich ook, we schrijven 28 oktober, aan de forel van Hitler heeft vergrepen. Volgens Yves was hier veel meer in het geding dan VRT-kok Jeroen Meus ooit durfde bevroeden. De forel in botersaus leerde ons dat Hitler "ook maar een mens" was. Misschien geen goed mens, maar toch: een mens. Zonder het zelf te beseffen had Meus de diepere filosofische waarheid, reeds uit de doeken gedaan door academici als Hannah Arendt, omtrent de "banaliteit van het kwaad" gevat. In een kookprogramma als "Plat Préféré" nog wel. Wie had dat kunnen denken? Meus moet het tijdens het lezen van Desmets essay - een editoriaal volstond duidelijk niet - over Hitlers forel meermaals in Keulen hebben horen donderen. Dat dàt allemaal in zijn recept zat, wist onze kok helemaal niet. Die vond het naar eigen zeggen prima dat neonazi's likkebaardend naar zijn programma uitkeken, want "iedereen mocht een opinie hebben" over zijn Beierse kookkunst.
Maar voor Yves was dit, temidden van een ineenstortend wereldkapitalisme, dus een erezaak. Het heilige principe van de vrije meningsuiting stond op het spel. En dus vroeg hij met aandrang, jawel, "de forellenverbranders" om te stoppen met wat ze bezig waren. Naar analogie met de boekverbrandingen van de nazi's - ja, zo stond het er echt. De forellenverbranders: klinkt als een nieuwe dramaserie op de VRT. Als slechte smaak al wordt verboden, dan kunnen ze op de VRT veel verbieden, vond onze stukjesschrijver. Voorwaar, zo zorgde Jeroen Meus toch nog voor een lichtpuntje in deze duistere economische tijden. Wanneer politieke denkkaders ineenstuiken, wordt het voor de massa's pas echt lachen. En hoog tijd om terug te vechten.
(pd)
Als u dacht dat een wereldrecessie en inzakkende beurzen erg was: in de vaderlandse pers maakte de afgelopen week ook een ander heet hangijzer school. De forel van Hitler. Het Canvas-programma van kookwonder Jeroen Meus had de geweldige gedachte opgevat om, wat heette, de lievelingsschotel van de Führer te reconstrueren. Inclusief het Beierse recept voor botersaus. Eindelijk zouden we aan de weet komen of de nazileider na zijn werkuren misschien wel wat goede smaak bezat. En of hij nu ja dan nee met enige zwier en zin voor culinaire esthetiek zijn forel in een Zuid-Duitse pan wist te mikken.
De polemiek die sindsdien in de Vlaamse pers losbarstte, doorstaat met glans de vergelijking met de Boerenkrijg, de Guldensporenslag en de discussie over Brussel-Halle-Vilvoorde samen. Er werd gehakt en gehouwen. Er werd aan neuzen getrokken en geduwd. Sociale netwerken werden belachelijk gemaakt. Argumentaties werden opgetrokken, verklaringsschema's nauwgezet in stelling gebracht,... enkel om met de voorhamer weer compleet te worden vernield. In het bijzonder de commentatoren Luc Van der Kelen en Yves Desmet lieten zich gelden.
Voor beide heren leek de forel in superieure botersaus van Hitler een welgekome afwisseling in hun journalistieke bestaan. Beeld je eens het leven in van een neoliberale opiniemaker, waarvan we beide heerschappen op hun manier toch rolmodellen mogen noemen, in volle kredietcrisis. Da's niet gelachen. Elke tien minuten een nieuwe, hatelijke onheilstijding die van de telexen stuikt. Om kurkdroog nog wat meer banknationaliseringen, beurscrashen of uiteenklappende zeepbellen in de financiële sector aan te kondigen. Na enkele weken al een stuk minder aangenaam, die vermeende "creatieve destructie".
Zo'n onfortuinlijke samenloop van de gebeurtenissen vreet aan het systeem. Een beetje links- of rechts-liberaal wordt daar geheid kregelig van. Waarom stemmen de feiten niet meer overeen met de gevierde theorie? Hij of zij begint naar schuldigen te zoeken. Buiten zichzelf. Nee, daar valt niks te rapen, Sherlock. Rest nog: ontwijkingsgedrag. Wij kennen een beetje van sociale psychologie. De neoliberale stukjesschrijver werpt zich nu, met een ijver een nobeler zaak waardig, op de forel van Hitler. Die forel, inclusief de botersaus waarin hij ronddobbert, neemt voor enkele dagen zijn gehele denkwereld in beslag. Allemaal uren en minuten die niet aan de depressie van het kapitalisme moeten worden besteed. Heerlijk. Er even lekker uit, met een stuk forel.
Zo gebeurde het dat Luc Van der Kelen de SP.a er in het Laatste Nieuws van beschuldigde, naar aanleiding van de bankcrisis, de "bolsjewieken" terug te hebben opgericht. Met vader Tobback in de rol van Lenin, altijd logisch redenerend, en Patrick Janssens als eeuwige opruier van de massa's, Trotski of course. De gelijkenis leek Van der Kelen, in volle kredietcrisis, frappant. Gelukkig zorgde de VRT-forel van Plat Préféré snel voor enige afleiding, of het "spook van het marxisme" had onze commentator jammerlijk te bed gesteld. In een handomdraai had Van der Kelen een ontzagwekkende berg telexen over de economische crisis van zijn bureautafel geveegd. Verrukt dat hij principieel kon inhakken op elke banalisering van het Groot-Germaanse Rijk. Hij was dan wel een neoliberaal, maar sommige principes van de goede smaak en de gerechtigheid waren Van der Kelen niet vreemd. Het zij zo, er viel zelfs iets voor te zeggen, voor dat idee van goede smaak.
Maar dat was dan weer gerekend zonder het gemoed van Yves Desmet, die ook al die telexen en spetterende koppen over de economische tsunami had moeten verteren. Jongens, jongens, dat was voor Yves geen pretje. Je zal maar jarenlang iedere criticus van de vrije markt de mantel uitvegen als "oubollige socialist" uit de prehistorie, en dan zoiets meemaken! Eerst meende Yves dat deze crisis een gevolg was van "wantrouwen". Tussen de banken. Je moet er eens op letten: als de hoofdredacteur van De Morgen finaal een mankement in ons aller vrije markt gedwongen wordt te erkennen, dan zit het bijna altijd tussen onze oren. Zelden in de realiteit zelf. Kelderde er weer eens een serie beurskoersen dan ontwaarde Yves in zijn krant de dag nadien meteen een aandoening van "overpessimisme".
Wat volgde, weten we maar al te goed. Opnieuw een stapel hatelijke telexen, die kurkdroog gewaagden van de "ergste economische crisis sinds de jaren '30". Toen de excessen van het neoliberalisme echt niet meer onder stoelen of banken konden worden gestoken, en hij zich met elk editoriaal belachelijker leek te maken, veranderde Yves geruisloos van positie. Plots leek het, warempel, alsof hij - en niet de "oubollige socialisten" - reeds jarenlang voor de nefaste gevolgen van een ongecontroleerde vrije markt hadden gewaarschuwd. Je moet maar durven.
Vergeef het de hoofdredacteur van De Morgen dus als hij zich ook, we schrijven 28 oktober, aan de forel van Hitler heeft vergrepen. Volgens Yves was hier veel meer in het geding dan VRT-kok Jeroen Meus ooit durfde bevroeden. De forel in botersaus leerde ons dat Hitler "ook maar een mens" was. Misschien geen goed mens, maar toch: een mens. Zonder het zelf te beseffen had Meus de diepere filosofische waarheid, reeds uit de doeken gedaan door academici als Hannah Arendt, omtrent de "banaliteit van het kwaad" gevat. In een kookprogramma als "Plat Préféré" nog wel. Wie had dat kunnen denken? Meus moet het tijdens het lezen van Desmets essay - een editoriaal volstond duidelijk niet - over Hitlers forel meermaals in Keulen hebben horen donderen. Dat dàt allemaal in zijn recept zat, wist onze kok helemaal niet. Die vond het naar eigen zeggen prima dat neonazi's likkebaardend naar zijn programma uitkeken, want "iedereen mocht een opinie hebben" over zijn Beierse kookkunst.
Maar voor Yves was dit, temidden van een ineenstortend wereldkapitalisme, dus een erezaak. Het heilige principe van de vrije meningsuiting stond op het spel. En dus vroeg hij met aandrang, jawel, "de forellenverbranders" om te stoppen met wat ze bezig waren. Naar analogie met de boekverbrandingen van de nazi's - ja, zo stond het er echt. De forellenverbranders: klinkt als een nieuwe dramaserie op de VRT. Als slechte smaak al wordt verboden, dan kunnen ze op de VRT veel verbieden, vond onze stukjesschrijver. Voorwaar, zo zorgde Jeroen Meus toch nog voor een lichtpuntje in deze duistere economische tijden. Wanneer politieke denkkaders ineenstuiken, wordt het voor de massa's pas echt lachen. En hoog tijd om terug te vechten.
(pd)
zondag, oktober 19, 2008
Wanneer geloofssystemen verkruimelen
Wordt het pas lachen
Patrick Janssens: "Niet arbeiders tegen kapitalisten"
Volgens Patrick Janssens, burgemeester van Antwerpen en SP.a-kopman, mag zijn partij niet de verkeerde conclusies trekken uit de huidige financiële crisis. Volgens de gewezen reclameman is het centrale probleem hoe onze bedrijven stand kunnen houden in de wereldeconomie. Teruggrijpen naar "étatisme" of arbeiders opzetten tegen de patroons is, zo oreerde hij tegen Ivan De Vadder en Kathleen Cools op Canvas, uit den boze.
Ook het feit dat Janssens in de raad van bestuur van Dexia zetelt, kwam ter sprake. Slechts een 9000-tal euro raapte hij daarvoor op per jaar. Moeilijk wou onze gewezen reclameboy daar niet over doen. En als politicus verdiende hij sowieso slechts de helft van wat hij als baas van een reclamebureau incasseerde. Een heuglijk inzicht, dat slechts een handvol minuten passeerde nadat hij de niets vermoedende kijker had voorgehouden dat het in deze maatschappij zeker niet om arbeider versus patroon draaide. Heerlijke, onbedoeld ironische TV was dat. 't Leek bijna op liefdadigheid: burgemeester, Vlaams parlementslid (waar hij bijna niet tussenkomt of zelfs maar aanwezig is) én armlastig bestuurder van Dexia-bank.
Boudewijn Bouckaert: "Met het kapitalisme is helemaal niets mis"
Je kon je klok erop gelijk zetten dat ook de meest gelovige hoeders van de kapitalistische kerk één van dezer dagen uit hun pijp zouden komen gekropen. En in hun pen. Da's bij deze gebeurd. Boudewijn Bouckaert, ideologisch cheerleader bij LDD, vindt dat de huidige crisis een gevolg is van teveel overheidsinmenging. De centrale bank in de VS had de rente nooit zoveel mogen verlagen, wat hypotheekleningen zo spotgoedkoop maakte. Nu was de groei van de huizenmarkt wel de centrale steunpilaar van de laatste economische boom in de VS. De reële lonen van de meeste arbeiders daalden in dezelfde periode. Op basis van de gestegen waarde van hun huis gingen velen nog een hele reeks andere leningen aan. Zonder de schuldenberg op die manier te laten oplopen was de crisis gewoon vroeger losgebarsten. Maar volgens kapitalistische bijbelkenners als Bouckaert kan een falen van de vrije markt dus nooit voortkomen uit de ingebakken inkomensongelijkheid tussen de klassen in de maatschappij. Codetaal voor: "Van mijn borreltjes moeten ze afblijven."
Bouckaert stelde in zijn tribune in De Morgen dat de "harde linkerzijde", voel u vooral aangesproken, naar aanleiding van de financiële tsunami het "eigen groot gelijk omtrent de perversiteit van het kapitalisme bejubelt". En daarom pleit "links" voor meer overheidsinmenging en nationalisering van de banken. Het kan niet lang meer duren vooraleer Bouckaert, de schuimbekkende, Bush met "kameraad" gaat aanspreken. En Leterme met "Rosa Luxemburg". En Frank Vandenbroucke met "de bolsjeviek Lenin". U weet hoe verkeerd hij daarmee is.
Caroline Gennez: "Voor de eerlijke samenleving (en de postjes)"
Het 2-daagse congres van de SP.a lokte 700 apparatsjiks naar de VUB. Met hoevelen ze van SP.a Rood aanwezig waren, weten we niet. Maar apparatsjiks zouden we die nooit noemen. Volgens de SP.a-top mag de partij zich niet laten vangen aan "populisme". Eisen die de levensstandaard van werkende mensen fundamenteel zouden vooruithelpen, maar botsen op de grenzen van een ziek kapitalisme, zijn dus ongehoord. In de plaats krijgen we technocratisch geneut waar een kat zijn jongen niet in terugvindt. De SP.a heeft zich volgens Gennez altijd verzet tegen het neoliberalisme waar we vandaag het failliet van beleven. Heeft ze gedurende de SP.a-regeringsdeelname de hele tijd geslapen? Tevens volgens de partijvoorzitster, in het weekblad Knack, draagt de SP.a geen verantwoordelijkheid voor "het Generatiepact". Dit is té gemakkelijk, mensen. Verzin uw grap maar eens zelf.
Bij gebrek aan reële eisen die beantwoorden aan de noden van werkende mensen, beperkt de SP.a zich vandaag tot inhoudloze oneliners - voor de "eerlijke samenleving" - en moraliserend gepreek tegen "populisme". Boekhouders van de vrije markt, die niet gestoord willen worden terwijl Rome buiten brandt. Moge een nieuwe linkse, syndicale partij ze uit hun nog resterende postjes jagen.
(pd)
Patrick Janssens: "Niet arbeiders tegen kapitalisten"
Volgens Patrick Janssens, burgemeester van Antwerpen en SP.a-kopman, mag zijn partij niet de verkeerde conclusies trekken uit de huidige financiële crisis. Volgens de gewezen reclameman is het centrale probleem hoe onze bedrijven stand kunnen houden in de wereldeconomie. Teruggrijpen naar "étatisme" of arbeiders opzetten tegen de patroons is, zo oreerde hij tegen Ivan De Vadder en Kathleen Cools op Canvas, uit den boze.
Ook het feit dat Janssens in de raad van bestuur van Dexia zetelt, kwam ter sprake. Slechts een 9000-tal euro raapte hij daarvoor op per jaar. Moeilijk wou onze gewezen reclameboy daar niet over doen. En als politicus verdiende hij sowieso slechts de helft van wat hij als baas van een reclamebureau incasseerde. Een heuglijk inzicht, dat slechts een handvol minuten passeerde nadat hij de niets vermoedende kijker had voorgehouden dat het in deze maatschappij zeker niet om arbeider versus patroon draaide. Heerlijke, onbedoeld ironische TV was dat. 't Leek bijna op liefdadigheid: burgemeester, Vlaams parlementslid (waar hij bijna niet tussenkomt of zelfs maar aanwezig is) én armlastig bestuurder van Dexia-bank.
Boudewijn Bouckaert: "Met het kapitalisme is helemaal niets mis"
Je kon je klok erop gelijk zetten dat ook de meest gelovige hoeders van de kapitalistische kerk één van dezer dagen uit hun pijp zouden komen gekropen. En in hun pen. Da's bij deze gebeurd. Boudewijn Bouckaert, ideologisch cheerleader bij LDD, vindt dat de huidige crisis een gevolg is van teveel overheidsinmenging. De centrale bank in de VS had de rente nooit zoveel mogen verlagen, wat hypotheekleningen zo spotgoedkoop maakte. Nu was de groei van de huizenmarkt wel de centrale steunpilaar van de laatste economische boom in de VS. De reële lonen van de meeste arbeiders daalden in dezelfde periode. Op basis van de gestegen waarde van hun huis gingen velen nog een hele reeks andere leningen aan. Zonder de schuldenberg op die manier te laten oplopen was de crisis gewoon vroeger losgebarsten. Maar volgens kapitalistische bijbelkenners als Bouckaert kan een falen van de vrije markt dus nooit voortkomen uit de ingebakken inkomensongelijkheid tussen de klassen in de maatschappij. Codetaal voor: "Van mijn borreltjes moeten ze afblijven."
Bouckaert stelde in zijn tribune in De Morgen dat de "harde linkerzijde", voel u vooral aangesproken, naar aanleiding van de financiële tsunami het "eigen groot gelijk omtrent de perversiteit van het kapitalisme bejubelt". En daarom pleit "links" voor meer overheidsinmenging en nationalisering van de banken. Het kan niet lang meer duren vooraleer Bouckaert, de schuimbekkende, Bush met "kameraad" gaat aanspreken. En Leterme met "Rosa Luxemburg". En Frank Vandenbroucke met "de bolsjeviek Lenin". U weet hoe verkeerd hij daarmee is.
Caroline Gennez: "Voor de eerlijke samenleving (en de postjes)"
Het 2-daagse congres van de SP.a lokte 700 apparatsjiks naar de VUB. Met hoevelen ze van SP.a Rood aanwezig waren, weten we niet. Maar apparatsjiks zouden we die nooit noemen. Volgens de SP.a-top mag de partij zich niet laten vangen aan "populisme". Eisen die de levensstandaard van werkende mensen fundamenteel zouden vooruithelpen, maar botsen op de grenzen van een ziek kapitalisme, zijn dus ongehoord. In de plaats krijgen we technocratisch geneut waar een kat zijn jongen niet in terugvindt. De SP.a heeft zich volgens Gennez altijd verzet tegen het neoliberalisme waar we vandaag het failliet van beleven. Heeft ze gedurende de SP.a-regeringsdeelname de hele tijd geslapen? Tevens volgens de partijvoorzitster, in het weekblad Knack, draagt de SP.a geen verantwoordelijkheid voor "het Generatiepact". Dit is té gemakkelijk, mensen. Verzin uw grap maar eens zelf.
Bij gebrek aan reële eisen die beantwoorden aan de noden van werkende mensen, beperkt de SP.a zich vandaag tot inhoudloze oneliners - voor de "eerlijke samenleving" - en moraliserend gepreek tegen "populisme". Boekhouders van de vrije markt, die niet gestoord willen worden terwijl Rome buiten brandt. Moge een nieuwe linkse, syndicale partij ze uit hun nog resterende postjes jagen.
(pd)
zondag, oktober 05, 2008
De eindtermen van het kapitalisme
Vrienden, kameraden en beursgenoteerde bedrijven, Frank Vandenbroucke (SP.a) wil economie nadrukkelijker opnemen in de eindtermen van het middelbaar onderwijs. Het moet zijn dat “we” het niet hebben begrepen, na de recente perikelen in de financiële wereld. Net zoals “we” ook niet slim genoeg waren om over een neoliberale Europese Grondwet te stemmen. Niet de zelfzuchtige haaien uit de banksector moeten op de vingers worden getikt. Niet de winstgekke bedrijfsleiders met hun dwaze pleidooien voor loonstop - terwijl ze zelf jarenlang hun Versace-zakken hebben gevuld - moeten op het beklaagdenbankje. Niet de politici die de beurzen middels hun neoliberale afbraakpolitiek mee tot zeepbelproporties hielpen opblazen, moeten terug naar school om het abc van het economisch verkeer in hun gecoiffeerde koker te steken. Neen, “we” hebben te weinig van economie begrepen.
Als er één ding is dat we niet aan een Agusta-geldverbrander als Frank Vandenbroucke kunnen overlaten, is het de economie. Hemeltjelief Frank, niet de economie. Blijf eraf. Neem onze kinderen, leen al onze boeken van John Rawls en Mark Eyskens uit, ga desnoods een avondje eten met onze vrouw (als je van exotisch houdt), maar blijf alsjeblief met je tengels van de economie af.
Als er dan toch iets uit te leggen valt, Frank, beschouw het onderstaande dan als onze constructieve bijdrage.
Economie voor kapitalistische dummies
1. Wat is geld? Het begin van alles?
Geld is niet het begin, noch het einde, van alles. Wat nog niet hoeft te betekenen, dat je het als politicus zomaar in brand dient te steken. Daar gaat immers je wonderlijke golfabonnement. Geld is tijd. En inderdaad: in de ruil hebben we het liefst dat er vergelijkbare inspanningen tegenover elkaar staan, als sympathiek naar elkaar wuivende vrienden. Geld drukt dus in zijn diepste kern een hoeveelheid arbeidstijd uit. Da’s één. Het is, op die basis, ook een algemeen aanvaard betaalmiddel. In tegenstelling tot Frank Vandenbroucke. Die we noch als een betaalmiddel, noch als algemeen aanvaard kunnen beschouwen. Maar dit terzijde.
Geld is niet noodzakelijk de Duivel. Al worden sommigen - die we hier kapitalisten zullen noemen - wel bezeten door de duivel als ze hun geld méér geld willen laten opbrengen. Tovenarij? Niet te vatten hogere wiskunde? Nauwelijks. Ze doen dit door een stuk van de tijd die wij - de loontrekkenden - voor hen labeuren, waarin we dus onze nestel mogen afdraaien, simpelweg niet te vergoeden. Herinner ons eerste punt: tijd is geld, en omgekeerd. Ja, zo komen de kapitalisten aan hun meerwaarde. Aan meer geld dan ze aanvankelijk in hun bezit hadden. Niet door een boterham met leverpastei minder te eten vandaag en hun directe consumptie op te geven - mijn oor! - maar door het van de loontrekkenden in te pikken. Elke kapitalist is dus per definitie een dief. Ze gaan lopen met ons zweet en onze inspanningen. Om ons vervolgens met uitgestreken gezicht te vertellen dat onze lonen te hoog zijn. Je moet maar durven. Er zijn al voor minder revoluties losgebarsten (in Rusland omdat het zo koud was, kan je nagaan).
2. Wat is een bank? Kunnen we die lui vertrouwen?
Een bankier is een speciale vertakking - mutatie zo u wil - van een kapitalist. En dus niet te vertrouwen in dag- of nachtlicht, zelfs niet in een nachtjapon. De sociaal-democratie (de socialisten light van SP.a, PS, New Labour in Engeland) hebben de bankiers ooit wel in de armen gesloten, ja, er zelfs vrede mee gemaakt. Kijk waar deze misleiders van de arbeidersklasse geëindigd zijn: in de goot (premier Brown in Engeland), of slechts een zucht voor Jean-Marie Dedecker in de peilingen (de SP.a van Franky en Caroline Gennez).
Wat doet een bank? Simpel. Eveneens van geld nog méér geld proberen te maken. Met productie hebben ze rechtstreeks nog maar weinig te maken. Ze gokken met onze zuurverdiende spaarcentjes op de beurzen. Let’s face it: bankiers zijn niet-productief, zoals de arbeiders. Ze verdoen slechts meerwaarde, en zijn bijgevolg parasitair. Aangezien de normale kapitalisten ons dagelijks bestelen, en er onvermijdelijk een kloof groeit tussen de productiecapaciteit en de koopkracht van de massa’s, moeten ze het systeem zien drijvende te houden door het openzetten van de kredietkranen. Tot iedereen tot over zijn oogballen in de schulden zit. En dan stort het hele zootje met veel gedruis in elkaar. En wil alleen een nationalisatie onder controle van de arbeiders zelf nog helpen. Socialisme dus: een rationeel geplande economie en arbeidersdemocratie. Dank u wel, Karl Marx.
Eindtermen “economie” in het middelbaar onderwijs:
- Kunnen vertellen wat geld is. Is geld, of Frank Vandenbroucke, de duivel? Zo niet: verklaar u nader.
- Komen kapitalisten aan hun geld door een boterham met leverpastei minder te eten? Hoe dan wel?
- Waarom is revolutie ook in landen met een gematigd tot tropisch klimaat de enige oplossing, wat er ook in de boekjes staat?
- Kunnen we bankiers in nachtjapon vertrouwen? Waarom niet?
- Welke vorm van nationalisatie is voor de arbeiders veruit het tofst? Die van Leterme of die van Marx? Hebben we dan geen nieuwe, brede arbeiderspartij nodig en socialisme? Leg uit waarom: de diepere redenen voor dit politieke handelen.
Graag gedaan, Franky. We hadden er niet eens een verblijf in Oxford voor nodig. Wat leer je nog op die universiteiten? De eindtermen van het kapitalisme alvast niet.
(pd)
Als er één ding is dat we niet aan een Agusta-geldverbrander als Frank Vandenbroucke kunnen overlaten, is het de economie. Hemeltjelief Frank, niet de economie. Blijf eraf. Neem onze kinderen, leen al onze boeken van John Rawls en Mark Eyskens uit, ga desnoods een avondje eten met onze vrouw (als je van exotisch houdt), maar blijf alsjeblief met je tengels van de economie af.
Als er dan toch iets uit te leggen valt, Frank, beschouw het onderstaande dan als onze constructieve bijdrage.
Economie voor kapitalistische dummies
1. Wat is geld? Het begin van alles?
Geld is niet het begin, noch het einde, van alles. Wat nog niet hoeft te betekenen, dat je het als politicus zomaar in brand dient te steken. Daar gaat immers je wonderlijke golfabonnement. Geld is tijd. En inderdaad: in de ruil hebben we het liefst dat er vergelijkbare inspanningen tegenover elkaar staan, als sympathiek naar elkaar wuivende vrienden. Geld drukt dus in zijn diepste kern een hoeveelheid arbeidstijd uit. Da’s één. Het is, op die basis, ook een algemeen aanvaard betaalmiddel. In tegenstelling tot Frank Vandenbroucke. Die we noch als een betaalmiddel, noch als algemeen aanvaard kunnen beschouwen. Maar dit terzijde.
Geld is niet noodzakelijk de Duivel. Al worden sommigen - die we hier kapitalisten zullen noemen - wel bezeten door de duivel als ze hun geld méér geld willen laten opbrengen. Tovenarij? Niet te vatten hogere wiskunde? Nauwelijks. Ze doen dit door een stuk van de tijd die wij - de loontrekkenden - voor hen labeuren, waarin we dus onze nestel mogen afdraaien, simpelweg niet te vergoeden. Herinner ons eerste punt: tijd is geld, en omgekeerd. Ja, zo komen de kapitalisten aan hun meerwaarde. Aan meer geld dan ze aanvankelijk in hun bezit hadden. Niet door een boterham met leverpastei minder te eten vandaag en hun directe consumptie op te geven - mijn oor! - maar door het van de loontrekkenden in te pikken. Elke kapitalist is dus per definitie een dief. Ze gaan lopen met ons zweet en onze inspanningen. Om ons vervolgens met uitgestreken gezicht te vertellen dat onze lonen te hoog zijn. Je moet maar durven. Er zijn al voor minder revoluties losgebarsten (in Rusland omdat het zo koud was, kan je nagaan).
2. Wat is een bank? Kunnen we die lui vertrouwen?
Een bankier is een speciale vertakking - mutatie zo u wil - van een kapitalist. En dus niet te vertrouwen in dag- of nachtlicht, zelfs niet in een nachtjapon. De sociaal-democratie (de socialisten light van SP.a, PS, New Labour in Engeland) hebben de bankiers ooit wel in de armen gesloten, ja, er zelfs vrede mee gemaakt. Kijk waar deze misleiders van de arbeidersklasse geëindigd zijn: in de goot (premier Brown in Engeland), of slechts een zucht voor Jean-Marie Dedecker in de peilingen (de SP.a van Franky en Caroline Gennez).
Wat doet een bank? Simpel. Eveneens van geld nog méér geld proberen te maken. Met productie hebben ze rechtstreeks nog maar weinig te maken. Ze gokken met onze zuurverdiende spaarcentjes op de beurzen. Let’s face it: bankiers zijn niet-productief, zoals de arbeiders. Ze verdoen slechts meerwaarde, en zijn bijgevolg parasitair. Aangezien de normale kapitalisten ons dagelijks bestelen, en er onvermijdelijk een kloof groeit tussen de productiecapaciteit en de koopkracht van de massa’s, moeten ze het systeem zien drijvende te houden door het openzetten van de kredietkranen. Tot iedereen tot over zijn oogballen in de schulden zit. En dan stort het hele zootje met veel gedruis in elkaar. En wil alleen een nationalisatie onder controle van de arbeiders zelf nog helpen. Socialisme dus: een rationeel geplande economie en arbeidersdemocratie. Dank u wel, Karl Marx.
Eindtermen “economie” in het middelbaar onderwijs:
- Kunnen vertellen wat geld is. Is geld, of Frank Vandenbroucke, de duivel? Zo niet: verklaar u nader.
- Komen kapitalisten aan hun geld door een boterham met leverpastei minder te eten? Hoe dan wel?
- Waarom is revolutie ook in landen met een gematigd tot tropisch klimaat de enige oplossing, wat er ook in de boekjes staat?
- Kunnen we bankiers in nachtjapon vertrouwen? Waarom niet?
- Welke vorm van nationalisatie is voor de arbeiders veruit het tofst? Die van Leterme of die van Marx? Hebben we dan geen nieuwe, brede arbeiderspartij nodig en socialisme? Leg uit waarom: de diepere redenen voor dit politieke handelen.
Graag gedaan, Franky. We hadden er niet eens een verblijf in Oxford voor nodig. Wat leer je nog op die universiteiten? De eindtermen van het kapitalisme alvast niet.
(pd)
zondag, september 21, 2008
Daens: de musical, de gadgets!
Beste vrienden, kameraden en beursgenoteerde bedrijven, Studio 100 is een dans- en muziekspektakel over “Daens” aan het produceren. Het bedrijf dat onze kinderen Samson en Mega Mindy schonk - inclusief balpen, boekentas en enerverende gsm-ringtone - zal zich nu ook ontfermen over de beginnende arbeidersstrijd in België. Gesponsord door Fortis Bank. Want daar vinden ze de klassenstrijd, zolang het slechts cinema of musical betreft, best spannend om naar te kijken.
Terug naar het welbekende verhaal over Daens. Tweede helft van de 19e eeuw, harde uitbuiting en kinderarbeid in het industrieel ontluikende stadje Aalst. Tegen die sociaal-realistische achtergrond: een priester in soutane die het furieus opneemt voor de arbeiders. Wat je van Godfried Danneels of de communautaire geitenhoeder Yves Leterme niet kan beweren. Laat staan van ex-ACV’ster Inge Vervotte (CD&V), die tegenwoordig alleen nog dure merkkledij draagt als ze in het parlement binnenschrijdt. De zogenaamde arbeidersvleugel van de CD&V heeft er nog nooit zo modieus en in wufte luchtjes bijgelopen (Etienne Schouppe!).
Bij Studio 100 houden ze op zijn tijd van een postmoderne joke. Gert Verhulst en co hebben voor de musical Daens voorzien in een VIP-ruimte voor - niet gelachen - “de burgerij”. Met walking dinner. Aanliggen aan Romeinse tafels is er nog net niet bij. De burgerij mag voor 155 euro met zichzelf komen lachen. Tenzij het om de recent minder fortuinlijke sponsor Fortis gaat. Die wordt via een groot TV-scherm naast het podium - “Arbeiders, verenigt jullie!” - live op de hoogte gehouden van de stand van haar aandeel op de Bel 20.
Naast speciale arrangementen voor de burgerij heeft Studio 100, vanzelfsprekend, ook een aantal leuke gadgets omtrent de musical Daens op de markt gebracht. Wij stellen voor:
- de Hoge Hoed:
Zet de hoed op, en speel zelf voor kapitalist, voor er helemaal geen kapitalisten meer zijn – ’t kan snel gaan! Koop dus nu! 300 euro (enkel voor de burgerij).
- Priester Daens in Plasticine:
Wil u de sleutelscènes van het ontroerende verhaal over de arbeiders uit Aalst thuis, in gezinsverband, nog een keer gezellig naspelen? Dat kan, met de wonderlijke Priester Daens in Plasticine-collectie. Kneed de klassenstrijd naar uw eigen voor- en afkeuren! Kapitalist, loonarbeider, Studio 100-tycoon,... in plasticine zijn we allemaal gelijk. Koop onze milieuvriendelijke set voor 150 euro, en staak ze!
- De Socialistische Hond, Spartacus:
Het rode broertje van Samson, een militant blaffende hond op Duracell-batterijen die je vergezelt op elke vakbondsbetoging tegen de burgerij (zie: walking dinner). Laat de industriële revolutie herleven in je achtertuin! Of deed ze dat al? Slechts 75 euro - een weggeefprijs! - voor deze arbeidersvriend voor het leven, of toch zolang je de batterijen vernieuwt.
- De Flikkenmatrak:
Vergeet de straffe anekdotes van papa over mei ’68. Zorg voor eeuwig plezier op familiefeesten met de Speciale Daens Flikkenmatrak. Chargeer op bompa, een gepensioneerd vakbondsman, en zeg achteraf dat het om te lachen was. Net als onze musical, en dat speciale burgerij-arrangement voor Fortis Bank en andere speculerende rijkaards.
De klassenstrijd loont! In de rijk gevulde zakken van Studio 100. Leve het walking dinner met onze eigentijdse Woestes, die 5 minuten na de musical de index zullen in vraag stellen en de 48-urenweek terug willen invoeren, zoals UNIZO. Onder Daens was het misschien toch zo slecht nog niet?
(pd)
Terug naar het welbekende verhaal over Daens. Tweede helft van de 19e eeuw, harde uitbuiting en kinderarbeid in het industrieel ontluikende stadje Aalst. Tegen die sociaal-realistische achtergrond: een priester in soutane die het furieus opneemt voor de arbeiders. Wat je van Godfried Danneels of de communautaire geitenhoeder Yves Leterme niet kan beweren. Laat staan van ex-ACV’ster Inge Vervotte (CD&V), die tegenwoordig alleen nog dure merkkledij draagt als ze in het parlement binnenschrijdt. De zogenaamde arbeidersvleugel van de CD&V heeft er nog nooit zo modieus en in wufte luchtjes bijgelopen (Etienne Schouppe!).
Bij Studio 100 houden ze op zijn tijd van een postmoderne joke. Gert Verhulst en co hebben voor de musical Daens voorzien in een VIP-ruimte voor - niet gelachen - “de burgerij”. Met walking dinner. Aanliggen aan Romeinse tafels is er nog net niet bij. De burgerij mag voor 155 euro met zichzelf komen lachen. Tenzij het om de recent minder fortuinlijke sponsor Fortis gaat. Die wordt via een groot TV-scherm naast het podium - “Arbeiders, verenigt jullie!” - live op de hoogte gehouden van de stand van haar aandeel op de Bel 20.
Naast speciale arrangementen voor de burgerij heeft Studio 100, vanzelfsprekend, ook een aantal leuke gadgets omtrent de musical Daens op de markt gebracht. Wij stellen voor:
- de Hoge Hoed:
Zet de hoed op, en speel zelf voor kapitalist, voor er helemaal geen kapitalisten meer zijn – ’t kan snel gaan! Koop dus nu! 300 euro (enkel voor de burgerij).
- Priester Daens in Plasticine:
Wil u de sleutelscènes van het ontroerende verhaal over de arbeiders uit Aalst thuis, in gezinsverband, nog een keer gezellig naspelen? Dat kan, met de wonderlijke Priester Daens in Plasticine-collectie. Kneed de klassenstrijd naar uw eigen voor- en afkeuren! Kapitalist, loonarbeider, Studio 100-tycoon,... in plasticine zijn we allemaal gelijk. Koop onze milieuvriendelijke set voor 150 euro, en staak ze!
- De Socialistische Hond, Spartacus:
Het rode broertje van Samson, een militant blaffende hond op Duracell-batterijen die je vergezelt op elke vakbondsbetoging tegen de burgerij (zie: walking dinner). Laat de industriële revolutie herleven in je achtertuin! Of deed ze dat al? Slechts 75 euro - een weggeefprijs! - voor deze arbeidersvriend voor het leven, of toch zolang je de batterijen vernieuwt.
- De Flikkenmatrak:
Vergeet de straffe anekdotes van papa over mei ’68. Zorg voor eeuwig plezier op familiefeesten met de Speciale Daens Flikkenmatrak. Chargeer op bompa, een gepensioneerd vakbondsman, en zeg achteraf dat het om te lachen was. Net als onze musical, en dat speciale burgerij-arrangement voor Fortis Bank en andere speculerende rijkaards.
De klassenstrijd loont! In de rijk gevulde zakken van Studio 100. Leve het walking dinner met onze eigentijdse Woestes, die 5 minuten na de musical de index zullen in vraag stellen en de 48-urenweek terug willen invoeren, zoals UNIZO. Onder Daens was het misschien toch zo slecht nog niet?
(pd)
woensdag, september 10, 2008
Vette vis, nu ook met sociaal-democratisch sausje
Door Karel Mortier
Voor de zoveelste keer heeft de SP.a er niet voor gekozen om samen met haar Franstalige zusterpartij en haar “bevoorrechte” partner ABVV de strijd aan te gaan tegen de rechterzijde in ons land, en voor een sociaal beleid. Integendeel, de SP.a blijft haar diensten aanbieden aan de Vlaamse patroons, vertegenwoordigd door de onverkozen minister-president van Vlaanderen, die in een recent verleden nog voorzitter was van Unizo, Kris Peeters.
De Morgen schreef als eerste reactie dat de voorstellen van Peeters niet als doel hadden om een constructieve dialoog aan te vatten. Ze zouden dienen om stoer te doen met het oog op de regionale verkiezingen in 2009. De SP.a heeft, misschien tot verbazing van sommigen bij De Morgen, geen enkel probleem met de inhoud van de tekst van Peeters, alleen maar met het feit dat hij is uitgelekt. De SP.a biedt geen enkel perspectief om uit de communautaire impasse te geraken en speelt het spel van de CD&V in de Vlaamse regering gewoon mee. Ze biedt ook geen enkel alternatief op de huidige economische malaise.
Enerzijds geeft de SP.a federaal de indruk dat Leterme teveel bezig is met het communautaire en te weinig met het besturen van het land, in deze economisch moeilijke tijden. Anderzijds, als ze al eens de kans krijgen om een ander geluid te laten horen, spelen ze het spel van een ander kopstuk van de CD&V - Leterme - gewoon mee.
Het is vreemd om kritiek te leveren op Leterme en tegelijk te beweren dat men inhoudelijk en qua aanpak op dezelfde lijn zit als de man. Vandenbroucke plaatst advertenties waarin hij spot met de “vette vis” van Dewever, maar ondertussen speelt hij loopjongetje van dezelfde man om andere vette vissen binnen te halen. Veelal in strijd met zijn eigen partijprogramma en met de standpunten van de meerderheid van de SP.a-leden, om nog maar te zwijgen van de kiezers.
De SP.a verwijt de CD&V, en met name Leterme, dat ze door hun opstelling de Franstaligen hebben afgeschrikt. Maar tegelijkertijd ondersteunen ze de teksten waarvan De Morgen stelt dat ze pure pre-electorale retoriek zijn van de CD&V, en geen constructieve bijdrage vormen om uit de communautaire impasse te geraken.
De SP.a meent blijkbaar dat ze op een cynische manier de CD&V moet volgen om het etiket van “slechte Vlaming” niet opgeplakt te krijgen in de aanloop naar de verkiezingen. Vandenbroucke neemt wellicht ook een beetje weerwraak op de PS, omdat die zijn plannen niet zo geniaal vond toen hij nog in de federale regering zat. Bij de Vlaamse administratie is er wellicht een leger van ambtenaren in dienst die betaald worden om te zeggen hoe geniaal Vandenbroucke is, en dat in ruil voor steun aan Peeters.
De SP.a heeft ondertussen aangekondigd dat er midden oktober een congres zal plaatsvinden onder de noemer “Visie 08”. De titel is niet zo vreemd gekozen, want als het de SP.a in 2008 aan één ding ontbrak, dan was het wel aan een andere visie op de huidige economische en communautaire problemen. Het gebeuren wordt aangekondigd als een unieke congresformule in de Belgische politiek. Wat er zo uniek is aan de formule is niet zo duidelijk. Wellicht ligt dit aan het feit dat er op het eerste gezicht geen teksten voorgelegd zullen worden aan de leden. Teksten die op voorhand binnen de afdeling kunnen worden besproken en eventueel geamendeerd kunnen worden, om ze daarna ter stemming voor te leggen.
Het is niet duidelijk wat de doelstelling van dit congres precies is en wat de consequenties ervan zullen zijn voor de standpunten en de werking van de partij. Zullen de leden inspraak krijgen in de communautaire standpunten en de koers van de partij? En wat zal de leiding daarmee aanvangen? Ik denk aan de steun van de SP.a aan de nota van Peeters… Lijkt me interessant om te horen van Gennez wat de SP.a denkt te winnen door Peeters slaafs te volgen en in een zetel naar de regionale verkiezingen van 2009 te begeleiden. Terwijl haar partij tegelijkertijd Leterme afschiet, omdat hij doet en denkt als Peeters.
Voor de zoveelste keer heeft de SP.a er niet voor gekozen om samen met haar Franstalige zusterpartij en haar “bevoorrechte” partner ABVV de strijd aan te gaan tegen de rechterzijde in ons land, en voor een sociaal beleid. Integendeel, de SP.a blijft haar diensten aanbieden aan de Vlaamse patroons, vertegenwoordigd door de onverkozen minister-president van Vlaanderen, die in een recent verleden nog voorzitter was van Unizo, Kris Peeters.
De Morgen schreef als eerste reactie dat de voorstellen van Peeters niet als doel hadden om een constructieve dialoog aan te vatten. Ze zouden dienen om stoer te doen met het oog op de regionale verkiezingen in 2009. De SP.a heeft, misschien tot verbazing van sommigen bij De Morgen, geen enkel probleem met de inhoud van de tekst van Peeters, alleen maar met het feit dat hij is uitgelekt. De SP.a biedt geen enkel perspectief om uit de communautaire impasse te geraken en speelt het spel van de CD&V in de Vlaamse regering gewoon mee. Ze biedt ook geen enkel alternatief op de huidige economische malaise.
Enerzijds geeft de SP.a federaal de indruk dat Leterme teveel bezig is met het communautaire en te weinig met het besturen van het land, in deze economisch moeilijke tijden. Anderzijds, als ze al eens de kans krijgen om een ander geluid te laten horen, spelen ze het spel van een ander kopstuk van de CD&V - Leterme - gewoon mee.
Het is vreemd om kritiek te leveren op Leterme en tegelijk te beweren dat men inhoudelijk en qua aanpak op dezelfde lijn zit als de man. Vandenbroucke plaatst advertenties waarin hij spot met de “vette vis” van Dewever, maar ondertussen speelt hij loopjongetje van dezelfde man om andere vette vissen binnen te halen. Veelal in strijd met zijn eigen partijprogramma en met de standpunten van de meerderheid van de SP.a-leden, om nog maar te zwijgen van de kiezers.
De SP.a verwijt de CD&V, en met name Leterme, dat ze door hun opstelling de Franstaligen hebben afgeschrikt. Maar tegelijkertijd ondersteunen ze de teksten waarvan De Morgen stelt dat ze pure pre-electorale retoriek zijn van de CD&V, en geen constructieve bijdrage vormen om uit de communautaire impasse te geraken.
De SP.a meent blijkbaar dat ze op een cynische manier de CD&V moet volgen om het etiket van “slechte Vlaming” niet opgeplakt te krijgen in de aanloop naar de verkiezingen. Vandenbroucke neemt wellicht ook een beetje weerwraak op de PS, omdat die zijn plannen niet zo geniaal vond toen hij nog in de federale regering zat. Bij de Vlaamse administratie is er wellicht een leger van ambtenaren in dienst die betaald worden om te zeggen hoe geniaal Vandenbroucke is, en dat in ruil voor steun aan Peeters.
De SP.a heeft ondertussen aangekondigd dat er midden oktober een congres zal plaatsvinden onder de noemer “Visie 08”. De titel is niet zo vreemd gekozen, want als het de SP.a in 2008 aan één ding ontbrak, dan was het wel aan een andere visie op de huidige economische en communautaire problemen. Het gebeuren wordt aangekondigd als een unieke congresformule in de Belgische politiek. Wat er zo uniek is aan de formule is niet zo duidelijk. Wellicht ligt dit aan het feit dat er op het eerste gezicht geen teksten voorgelegd zullen worden aan de leden. Teksten die op voorhand binnen de afdeling kunnen worden besproken en eventueel geamendeerd kunnen worden, om ze daarna ter stemming voor te leggen.
Het is niet duidelijk wat de doelstelling van dit congres precies is en wat de consequenties ervan zullen zijn voor de standpunten en de werking van de partij. Zullen de leden inspraak krijgen in de communautaire standpunten en de koers van de partij? En wat zal de leiding daarmee aanvangen? Ik denk aan de steun van de SP.a aan de nota van Peeters… Lijkt me interessant om te horen van Gennez wat de SP.a denkt te winnen door Peeters slaafs te volgen en in een zetel naar de regionale verkiezingen van 2009 te begeleiden. Terwijl haar partij tegelijkertijd Leterme afschiet, omdat hij doet en denkt als Peeters.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
Karl Marx: wellicht slimmer dan Dirk Verhofstadt (broer van), Boudewijn Bouckaert en Frank Vandenbroucke opgeteld (binnenkort ook: de liberale vermenigvuldiging en deling)
